้าธารกำนัล ถูกขุนนางเชิญไปดื่มน้ำชาก็อย่าได้กล่าวโทษข้า”
เซียวเยี่ยนหน้าดำทมึน “เจ้าพอได้แล้วได้”
“จะให้ข้าให้ความร่วมมือส่งเสียงร้องหรือไม่? หืม? อ๊า…อืม…”
เซียวเยี่ยนกุมหน้าผาก “เที่ยวเที่ยวเที่ยว ยังไม่รีบไสหัวออกไปเที่ยวอีก!”
หลินชิงเวยหยุดโยกคลอนรถม้าแล้วยกมือขึ้นเท้าเอวคอดกิ่วของตน พรูลมหายใจออกมาสองครั้งแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสนกลว่า “ท่านให้ความร่วมมือแต่แรกก็ไม่มีเรื่องเช่นนี้แล้วอย่างไรเล่า? หากเสด็จอาไม่อยากจะปรากฏตัว ก็รอข้าอยู่ในรถก็ได้ ข้าออกไปเดินเที่ยวสักครู่ก็กลับมาแล้ว” พูดแล้วหลินชิงเวยก็เปิดผ้าม่านรถม้าออกแล้วกระโดดดลงจากรถม้าโดยมีคนบังคับม้าประคอง
เซียวเยี่ยนไหลเลยจะยอมให้หลินชิงเวยออกไปเดินเที่ยวเพียงลำพังได้ ดังนั้นเขาจึงลงจากรถม้ามายืนอยู่ข้างหลังนางเช่นกัน
คนทั้งสองถูกจับจ้งอด้วยสายตาไม่บ่งบอกความหมายจากผู้คนรอบๆ บริเวณนั้นในชั่วพริบตา สตรีร่างเล็กรูปโฉมงดงาม บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน นางถูกตลาดนัดดึงดูดความสนใจ ส่วนใบหน้าด้านข้างของบุรุษนั้นเย็นชาราวกับปีศาจ สายตาของคนช่างซุบซิบนินทาถูกสายตาอันเย็นเยียบของเขามองกราดจนต้องหลบหลีกไปทางอื่น
“จะต้องเป็นโฉมสะคราญที่ถูกกักขังไว้ในห้องหอทองคำเป็นแน่! คิดไม่ถึงว่าบุรุษคนนี้หน้าตาท่าทางรูปงามกลับมีท่าทีราวกับเป็นอันธพาลเช่นนี้ ถึงกับกล้า….กับแม่นางน้อยในรถม้าที่อยู่กลางถนน
หลินชิงเวยเดินเข้าไปฝูงชนด้
