วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ชั่วพริบตานางก็อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ถนนทั้งสองข้างล้วนมีร้านค้าที่วางขายกับพื้นล้วนขายสินค้าของเล่นแปลกใหม่นานาชนิด นางลองกะน้ำหนักของถุงเงินในมือดู เอ๊ะ หนักพอใช้ได้ คาดว่าคงซื้อสิ่งของได้ไม่น้อย
เซียวเยี่ยนเจ้าหนุ่มคนนั้น ออกมาข้างนอกนำเงินติดตัวมากมายเช่นนี้ มิใช่เป็นการบอกกับพวกหัวขโมยให้หัวขโมยมาฉกชิงวิ่งราวหรือไร ให้คนอื่นขโมยไปสู้นางเป็นคนขโมยเองไม่ได้
หลินชิงเวยรู้สึกเสียดายเล็กน้อย นี่เป็นโอกาสดียิ่งนักที่ได้รับอิสระอีกครั้ง หากนางซ่อนตัวอยู่ในฝูงคน เซียวเยี่ยนย่อมหานางไม่พบ นางก็สามารถมีอิสรเสรีได้แล้ว เพียงแต่ ซินหรูยังอยู่ในวังและขาของเซียวจิ่นยังรักษาไม่หายดี
หาไม่พี่สาวจะต้องกลับคืนสู่อ้อมกอดของฟ้าดินอย่างเป็นอิสระอย่างแน่นอน
ลำพังเพียงแค่คิดมาถึงตรงนี้หลินชิงเวยกำลังเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าร้านค้าที่ขายหน้ากาก เจ้าของร้านกระตือรือร้นเลือกหน้ากากให้นางชิ้นหนึ่ง นางเพิ่งจะหยิบมาไว้ในมือ อีกมือหนึ่งก็ถูกคนจับเอาไว้แล้ว
หลินชิงเวยมองลอดผ่านออกไปจากดวงตาของหน้ากาก เห็นรูปร่างสูงใหญ่ของเซียวเยี่ยนยืนอยู่ตรงหน้านางแล้วบังคับหยิบถุงเงินจากมือนางกลับไป ทั้งยังแย่งหน้ากากของนางคืนให้กับเจ้าของร้าน พร้อมกับกล่าวเรียบๆ ว่า “ขออภัย นางแอบหนีออกมาด้วยสมองไม่ค่อยปกติเท่าใดนัก”
“อ้อ เช่นนี้หรือ” เจ้าของร้านรีบเก็บหน้ากากของตนเอาไว้ด้วยกลัวว่าจะถูกหลินชิงเวยแย่
