หลินเสวี่ยหรงรู้ว่าเซียวอี้กำลังขุ่นเขืองนางอยู่ หาไม่แล้วคงไม่มีท่าทีไม่สนใจนางตลอดทั้งวันอีกทั้งไม่พูดจากับนางแม้สักประโยค นางรักเซียวอี้หาไม่แล้วเมื่อแรกเซียวอี้มีความคิดจะดีต่อหลินชิงเวย นางคงไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจแย่งเขามาจากมือของหลินชิงเวยมาเป็นของตัวเอง อีกเพียงไม่นานนางก็จะแต่งให้เซียวอี้เป็นพระชายาเซี่ยนอ๋องที่แท้จริง นางไม่ปรารถนาให้ระหว่างนางและเซียวอี้มีความเข้าใจผิดใดๆ ทั้งสิ้น
ดังนั้นวันนี้จะต้องหาโอกาสอธิบายกับเขาให้ได้
ใบหน้าของหลินชิงเวยยังคงปรากฏรอยยิ้มงดงามอย่างหาตัวจับได้ยาก นางมองหลินเสวี่ยหรง ทุกอย่างที่หลินเสวี่ยหรงคิดล้วนแสดงออกมาบนสีหน้าให้คนอ่านได้อย่างทะลุปรุโปร่ง หลินชิงเวยกินอาหารอย่างจริงจัง ยังไม่ลืมที่จะทิ้งหางตายั่วยวนให้กับเซียวอี้ครั้งหนึ่ง
เซียวอี้ชมชอบอย่างยิ่ง
เซียวเยี่ยนนั่งอยู่ข้างเซียวอี้ย่อมต้องมองเห็นแน่นอน สีหน้าของเขาจึงเย็นชาราวกับน้ำแข็งในเดือนหก มหาเสนาบดีหลินนั่งอยู่อีกด้านหนึ่งของเซียวเยี่ยนพลันรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมา ไฉนจึงได้รู้สึกเย็นเยียบเช่นนี้? เขาเงยหน้าขึ้นมองกลับไม่พบความผิดปกติใดๆ
ละครบนเวทีกำลังแสดงอย่างถึงพริกถึงขิง เสียงขับร้องของตัวละครชายหญิงนั้นเอื้อนเอ่ยราวกับนกขมิ้น โศกเศร้าร่ำไห้แทบเป็นสายเลือด
มีเสียงร้องขึ้นด้วยความโศกสลดท่ามกลางบรรดาแขกเหรื่อ หลินชิงเวยตั้งอกตั้งใจลิ้มลองอาหารรสชาติโอชา ไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นที่ทาง
