หนึ่งกินไปด้วยอีกทางหนึ่งดูไปด้วยอีกสักครู่จะเกิดอาการอาหารไม่ย่อยหรือไม่
ต่อมาได้จัดโต๊ะและเก้าอี้ด้านหน้าเวทีแสดงละคร ละครยังไม่จบบรรดาแขกเหรื่อจึงย้ายที่นั่งไปนั่งด้านหน้าเวทีเพื่อสะดวกในการดูการร่ายรำและขับร้อง
หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนนั่งแถวหน้าสุด ทว่าที่นั่งของเซียวอี้กลับว่างเปล่า เวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาสาวใช้ผู้ทำหน้าที่เติมน้ำชาเข้ามาส่งกระดาษให้หลินชิงเวยแผ่นหนึ่ง หลินชิงเวยเปิดออกดูบนนั้นเขียนชื่อสถานที่แห่งหนึ่งเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ท่ามกลางแสงไฟสลัวนางพบร่างของเซียวอี้อยู่ไกลออกไป เซียวอี้ส่งสัญญาณให้นางด้วยสายตาชนิดหนึ่งแล้วจึงหันกายเดินออกไปก่อน
กระจ่างแจ้งยิ่งนักว่าความหมายของสายตานั้นก็คือ—เจ้ากล้าไม่มา เปิ่นหวางมีวิธีการมากมายที่จะต่อกรกับเจ้า
หลินชิงเวยจดจำได้ดูเหมือนยามบ่ายนางเป็นฝ่ายพูดเองว่าคืนนี้จะนัดพบกับเขา หลินชิงเวยนึกขึ้นได้จึงหัวเราะด้วยดวงตาเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน
เซียวเยี่ยนไหนเลยจะมองไม่เห็นการสื่อสารระหว่างคนทั้งสอง เขาเอ่ยขึ้นกับนางด้วยท่าทางทำทียกน้ำชาขึ้นดื่ม “เปิ่นหวางขอเตือนเจ้า ดีที่สุดเจ้าก่อเรื่องให้น้อยหน่อย”
หลินชิงเวยกล่าวลอยๆ ว่า “ข้าไม่หาเรื่องเขา เขากลับมาหาเรื่องข้า ท่านว่าข้าควรทำอย่างไรดีเล่า?”
“หากมีครั้งต่อไปอีก เจ้ามาบอกเปิ่นหวางตรงๆ ได้ เปิ่นหวางจะไม่ให้เขาทำสำเร็จอีก”
“ดี”
สายตาของหลินเสวี่ยหรงไม่ได้มองตามร
