เขาคิดว่าหลินชิงเวยมาแล้วจึงลดความระมัดระวังตัวลง
หลินเสวี่ยหรงเบิกตาโต หยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาราวกับดอกหลีเมื่อต้องฝนอย่างไรอย่าง นางส่ายหน้าและกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าท่านพี่อี้กำลังพูดอันใด…วางแผนอันใด ข้าไม่ได้ทำ…”
มันเป็นยาอะไรกันแน่ที่ทำให้เขายากที่จะควบคุมตัวเองเช่นนี้ เขาสูญเสียการควบคุมพลังลมปราณทั้งหมด ยิ่งต่อต้านยิ่งออกฤทธิ์รุนแรงขึ้น ราวกับรูขุมขนทั้งหมดบนร่างกายถูกกระตุ้นให้เปิดออกกลายเป็นความตื่นตัว
เซียวอี้ทุบฝ่ามือลงไปบนกำแพงข้างกายหลินเสวี่ยหรงราวกับเป็นสัตว์ดุร้ายตัวหนึ่ง เขาเอ่ยเสียงต่ำว่า “เจ้ายังกล้าบอกว่าเจ้าไม่ทำ?”
