ปถึงมหาสมุทร แต่ใบหน้าของหลินเสวี่ยหรงกลับอ่อนหวานดังเดิม ไม่สู้ใช้วิธีแผนซ้อนแผน
ไม่รอให้หลินเสวี่ยหรงแสดงฐานะ ใบหน้าของเซียวอี้กลับชะงักงันเมื่ออยู่ห่างจากนางเพียงแค่คืบ กลิ่นอายอันร้อนรุ่มกลับเยียบเย็นลงช้าๆ ตามสภาพอากาศอันหนาวเย็นของราตรี กลิ่นกายบนร่างของนางและลมหายใจของนางมิใช่หลินชิงเวย
เซียวอี้ยืดกายขึ้นผลักนางออก
หัวใจของหลินเสวี่ยหรงหล่นวูบ “เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
“ไฉนเจ้าจึงมาที่นี่ได้?” เซียวอี้ถามเรียบๆ
หลินเสวี่ยหรงกล่าว “ไม่ใช่ท่านให้สาวใช้ส่งสารให้ข้า…” เซียวอี้ไม่รอให้นางพูดจบก็สะบัดอาภรณ์จากไป โทสะในใจราวกับเปลวเพลิงที่สูงถึงสามจั้ง หลินชิงเวยเจ้าดียิ่งนัก กล้าคิดบัญชีกับข้าอีกครั้ง! ดูว่าวันนี้ข้าไม่ถลกหนังของเจ้าให้สาสม! ทว่าหลินเสวี่ยหรงกลับไม่ยินยอม นางเห็นเขาจะเดินจากไปก็เข้าไปรั้งแขนเสื้อของเขาเอาไว้ “ท่านพี่อี้ ข้ารู้ว่าเรื่องเมื่อยามกลางวันเป็นข้าที่ทำไม่ถูก…”
หลินเสวี่ยหรงวิงวอนทั้งน้ำตาเอ่อคลอ เซียวอี้รู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจอยู่เป็นทุนเดิม แต่เขากลับรู้สึกแปลกๆ ร่างกายของเขาในเวลานี้มีปฏิกิริยาที่แปลกไป…
ไม่ถูกต้องที่ใดกันแน่?
เซียวอี้คิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน “หลินเสวี่ยหรง เจ้าบังอาจนัก ถึงกับกล้าใช้แผนการกับเปิ่นหวาง? เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางเป็นพี่สาวเจ้าที่ตกหลุมพรางโดยง่ายหรือไร?”
แน่นอนแล้วเมื่อสักครู่ที่นางเข้ามาเขาได้กลิ่นหอมหวานเลี่ยนระลอกหนึ่ง เวลานั้น
