รือ เรือนหลังนี้ไม่มีคนอยู่อาศัยมานานแล้วทั้งเงียบสงบและโดดเดี่ยว หลินเสวี่ยหรงไม่อาจห้ามความตื่นเต้นที่เอ่อท้นเข้ามาในจิตใจอย่างห้ามไม่ได้ อยู่ที่นี่นางไม่เกรงลัวว่าจะถูกคนมาพบเห็น นางจะต้องคว้าโอกาสครั้งนี้อธิบายกับเซียวอี้ให้ชัดเจน
มือเรียวขาวนั้นผลักบานประตูเข้าไปเสียง หลินเสวี่ยหรงยกเท้าเหยียบย่างเข้าไปเสียงบันไดดังเอี๊ยดอ๊าดด้วยสภาพชำรุดทรุดโทรม เท้าของนางยังยืนได้ไม่มั่นคงนักก็ถูกมือข้างหนึ่งที่ยื่นออกมาเกี่ยวเอวบางคอดกิ่งของนางพร้อมกับหมุนตัวกดร่างของนางแนบติดไปกับผนังกำแพง
ลมหายใจของบุรุษที่กรุ่นมากับกลิ่นสุราอันเข้มข้นรินรดลงบนใบหน้าของหลินเสวี่ยหรง เขาคือเซียวอี้งานเลี้ยงค่ำเขาดื่มสุราไปเล็กน้อย ในลมหายใจของเขายังปนเปได้ด้วยกลิ่นหอมของสุราจางๆ
“ที่รัก” เซียวอี้มือหนึ่งยืนไว้กับผนัง ค่อยๆ เอนกายแนบชิดเข้ามาพิศดูโฉมสะคราญที่ถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดตน ขณะที่เขากำลังจะแนบลงบนใบหน้านาง โฉมสะคราญกลับไม่ปฏิเสธซ้ำยังต้อนรับอย่างเต็มอกเต็มใจ
หลินเสวี่ยหรงจิตใจกระวนกระวาย เพียงเพราะเมื่อแรกนั้นเซียวอี้ส่งกระดาษใบนี้ให้กับหลินชิงเวย หึๆ คิดแล้วที่รักที่เขาเรียกออกจากปากไม่ได้เรียกตนเอง แต่กำลังเรียกหลินชิงเวยนางคนชั้นต่ำคนนั้นกระมัง! ไม่ว่านางจะพยายามแค่ไหน แม้กระทั่งเซี่ยนอ๋องที่นางช่วงชิงมาได้อย่างมิง่ายดายก็ยังลืมหลินชิงเวยไม่ได้!
นางมีเวทมนต์อะไรกันแน่!
หัวใจของนางพลิกจากแม่น้ำลงไ
