งแล้ว ต่อไปเมื่อแต่งเข้าไปย่อมต้องเป็นพระชายาเซี่ยนอ๋อง
สีหน้าของมหาเสนาบดีหลินเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก ทว่าในที่สุดก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอีก
หลินเสวี่ยหรงได้หยินจ้าวซื่อพูดเช่นนี้จึงนั่งลงไปอีกครั้ง นางไม่ปรารถนาจะออกไปจากที่นี่เร็วเช่นนี้จริงๆ เมื่อเช้าเรื่องที่นางและหลินชิงเวยทะเลาะวิวาทกันล้วนถูกเซียวอี้ได้ยินหมดแล้ว
ก่อนหน้านี้เมื่ออยู่ในสวนดอกไห่ถังของวังหลวง หลินชิงเวยได้พูดเรื่องเช่นนี้กับเซียวอี้ไปแล้วเช่นกัน เพียงแต่เวลานั้นเป็นคำสนทนาระหว่างคนทั้งคู่ เซียวอี้จึงไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องเช่นนี้ เซียวอี้รู้ว่าหลินเสวี่ยหรงจับตัวหลินชิงเวยให้แต่งเข้าวังแทนนางจริงๆ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องที่หลินชิงเวยทำผิดกฎเกณฑ์ของตำหนักในนั้นเป็นเพราะถูกหลินเสวี่ยหรงวางยา หลินเสวี่ยหรงต้องการทำลายชีวิตที่เหลือของทางให้หมด
เซียวอี้ชมชอบคนฉลาดเฉลียวและรู้จักเลือกใช้วิธีการ เพียงแต่หลินเสวี่ยหรงมีเพียงวิธีการ วันนี้ได้เห็นแล้วว่านางได้แสดงด้านที่โง่เขลาออกมาชนิดหมดเปลือกไม่มีเหลือเลยทีเดียว
หลินเสวี่ยหรงไหนเลยจะเป็นเอาชนะหลินชิงเวยในยามนี้ได้?
หลินชิงเวยในยามนี้คือแม่มดปีศาจนางหนึ่ง ลูกไม้ของนางมีมากมายยิ่งนัก จ้าวซื่อแม่ลูกถูกนางเล่นงานด้วยวิธีการไม่ซ้ำเดิมจนมีสภาพอยู่มิสู้ตาย
[1] หลีหยวน หรือสวนลูกแพร์ คำนี้เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง โดยจักรพรรดิถังหมิงหวงหรือถังเสวียนจงหรือนามเดิมคือหลี่หลงจี ได้
