เซียวอี้ไหนเลยจะไม่ป้องกันตัว จังหวะที่ปลายนิ้วกลมๆ เล็กๆ ห่างจากดวงตาของไม่ถึงครึ่งชุ่น เขาจับปลายนิ้วของหลิวชิงเวยได้ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ เขากุมปลายนิ้วของนางไว้ในอุ้งมือของตนแล้วดึงขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปาก
เซียวอี้ดูเหมือนอารมณ์ดีไม่น้อย เขาพูดอย่างเบิกบานใจว่า “สตรีเช่นเจ้านี้ช่างเผ็ดร้อนยิ่งนัก ทว่าเจ้ายิ่งเป็นเช่นนี้ข้ากลับยิ่งชมชอบ”
ดวงตาของหลินชิงเวยโค้งลง รอยยิ้มยิ่งเจิดจ้าสว่างไสว “จริงหรือ ท่านชอบมากจริงหรือ? แล้วเช่นนี้เล่า?” พูดแล้วนางก็พลิกปลายนิ้วของมืออีกข้างหนึ่งที่ค้ำลงบนโต๊ะแต่งตัว เข็มเงินเล่มหนึ่งแทงลงบนช่วงเอวของเซียวอี้ทันที
เซียวอี้หายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา เขารู้สึกชาที่บริเวณเอวและหน้าท้อง ความชานั้นค่อยๆ ลุกลามลงไปที่บริเวรหน้าท้องลงไป
ฝ่ามือของเซียวอี้ที่โอบอยู่บริเวณช่วงเอวของหลินชิงเวยแผ่ความร้อนออกมา บรรยากาศเริ่มคลุมเครือและกำกวม “เจ้ากลัวว่าข้าจะไม่สนใจเจ้าหรือไร ต้องใช้วิธีการเช่นนี้มากระตุ้นข้า? แต่ข้าชมชอบ เข้าสู่เรื่องหลักตั้งแต่เริ่มต้น…”
ยังเอ่ยไม่ทันประโยคเซียวอี้พลันส่งเสียงร้องอึกอัก สีหน้าของเขาจากขาวกลายเป็นเขียว จากเขียวกลายเป็นแดงอีกครั้ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เส้นเลือดสีเขียวข้างขมับของเขาเต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิดออกมา
หลินชิงเวยหัวเราะแล้วผลักร่างของเซียวอี้ไปด้านหลัง
เมื่อหันมามองหลินชิงเวยอีกครั้ง เขาง
