อเข่าขึ้นมาข้างหนึ่งค้างอยู่ในท่านั้นโดยไม่วางเข่าลงมา นางกล่าวขึ้นว่า “ท่านอ๋อง ยังมีความสุขดีหรือไม่?”
เห็นท่าทางทุกข์ทรมานของเซียวอี้แล้วไม่ต้องพูดถึงว่าหลินชิงเวยเบิกบานใจเพียงใด ครั้งที่แล้วนางต้องทนกับความรู้สึกน่าสมเพช ครั้งนี้นับว่าได้เอาคืนบ้างแล้ว
ราวกับหลินชิงเวยเป็นสิ่งของของเขาอย่างไรอย่างนั้น หากครั้งหน้าต้องตกอยู่ในมือเขา นางต้องมีจุดจบไม่ดีแน่นอน
หลินชิงเวยเชิดคางขึ้น “ข้าไม่ชอบถูกผู้อื่นบีบบังคับ นี่คือสิ่งที่ท่านอ๋องติดค้างข้าในคราวก่อน ข้าคืนให้ท่านอ๋องแล้ว” พูดแล้วก็หันกายเดินจากไป เดินออกไปสองก้าวกลับหยุดกึก นางกลอกนัยน์ตารอบหนึ่งแล้วกล่าวยิ้มๆ ว่า “ท่าทางของท่านอ๋องล้วนเป็นเยี่ยงนี้แล้ว ยังคิดจะทดลองกับข้า? หากข้ายินยอม เช่นนั้นคงไม่เลวเช่นกัน”
เซียวอี้ “อย่างไรเล่า ตบหน้าแล้วยื่นพุทราหวาน[1]ให้หรือไร?”
หลินชิงเวย “เห็นแก่ที่ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บ ทั้งยังเป็นเวลากลางวันแสกๆ ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะทำเรื่องเช่นนี้ ไม่สู้รอคืนนี้ให้ท่านอ๋องได้บำรุงและสะสมกำลังให้เกรียงไกรแล้ว”
เซียวอี้เดือดดาลจนต้องหัวเราะออกมา “เช่นนั้นเจ้าตายแน่นอน ต่อให้เจ้าไม่มา เปิ่นหวางก็จะหาเจ้าจนพบเช่นกัน!”
อย่างไรก็เป็นสตรีชื่อเสียงฉาวโฉ่วนางหนึ่ง ปากของผู้อื่นไม่ได้พูดออกมา ทว่ามีใครบ้างไม่แจ่มแจ้ง
หลังจากหลินชิงเวยออกไป เซียวอี้อยู่ในห้องส่วนตัวของสตรีเพียงลำพัง เขานั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น
เ
