ซียวอี้นั่งพักอยู่เนิ่นนานความรู้สึกเจ็บปวดจึงบรรเทาเบาบางลงบ้าง แต่บริเวณต่ำกว่าหน้าท้องยังคงชาไปทั้งแถบ ส่งผลให้เขาไร้ความรู้สึก
หลินชิงเวยออกมาจากเรือนหลังเล็กโดยไม่หันกลับไปมอง นางช้อนตาขึ้นมองท้องฟ้าปลอดโปร่งแจ่มใส อารมณ์ก็พลอยเบิกบานไปด้วย นางร้องเพลงระหว่างทางที่เดินกลับมายังเรือนปีกตะวันออก
เซียวเยี่ยนพักผ่อนอยู่ในเรือนตะวันออก วันนี้เขามีความอดทนอยู่ในเรือนของผู้อื่นอย่างน่าประหลาดนัก ให้เขาเซ่อเจิ้งอ๋องผู้รักความสะอาดเป็นที่สุดต้องรู้สึกคันยุบยิบเหมือนมีมดไต่อยู่ตามร่างกาย หากเป็นเมื่อก่อนเขาจะต้องออกจากที่นี่และกลับวังหลวงทันที แต่วันนี้เขากลับยืนกรานที่จะอยู่ที่นี่ไม่ได้กลับไป
ที่จริงแล้วเซียวเยี่ยนอยากจะสกัดจุดหลับของตนเองยิ่งนัก ให้ตนเองหลับใหลไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราว
ประตูเรือนถูกมือเล็กๆ ข้างหนึ่งผลักให้เปิดออก เซียวเยี่ยนลืมตาขึ้นมอง เห็นหลิงชิงเวยกำลังเดินเข้ามาจากข้างนอก นางเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่แล้วยิ่งขับให้นางอ่อนเยาว์ประดุจดอกบัวในต้นฤดูร้อน รอยยิ้มบนใบหน้าเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์
หลินชิงเวยเข้ามาประคองเซียวเยี่ยนลุกขึ้นมานั่งเอนกายกับหัวเตียงแล้วถามว่า “เสด็จอา รู้สึกอย่างไรบ้างเพคะ?”
เซียวเยี่ยนมองนางจับชีพจรให้ตนเอง เอ่ยเนิบๆ ว่า “ไม่เป็นอย่างไร”
หลินชิงเวยกล่าว “เสด็จอานอกจากอ่อนแรงเล็กน้อยก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเพคะ” นางหยิบยาลูกกลอนออกมาอีกเม็ดหนึ่งส่งไปที่ข้างริม
