ฝีปากของเซียวเยี่ยนพร้อมเอ่ยด้วยอย่างเบิกบานใจว่า “มา อ้าปาก กินยานี้ลงไป ท่านก็จะฟื้นฟูพละกำลังได้อย่างรวดเร็ว”
เซียวเยี่ยนกินยาลูกกลอนเม็ดนั้นลงไป หลินชิงเวยบอกให้เขาเดินพลังลมปราณ เขาพูดเสียงสูงว่า “เปิ่นหวางอาหารเป็นพิษจริงๆ?” ยาลูกกลอนที่หลินชิงเวยให้เขากินก่อนหน้านี้มิใช่ยาพิษร้ายแรงอะไร เพียงแต่ทำให้เขาไม่มีเรี่ยวแรงอีกทั้งส่งผลให้ร่างกายและใบหน้าปรากฏอาการเช่นต้องพิษเท่านั้น
หลินชิงเวยกล่าว “ใช่หรือไม่ เสด็จอาควรจะกระจ่างแจ้งกว่าหม่อมฉันนะเพคะ” นางกะพริบตาปริบๆ ใส่เซียวเยี่ยน “เดิมทีหม่อมฉันเพียงแต่ให้เสด็จอาร่วมมือกับหม่อมฉัน คิดไม่ถึงว่าเสด็จอาจะทำได้สมบูรณ์แบบเช่นนี้ แม้กระทั่งแสดงละครก็ทำได้อย่างไร้ที่ติ”
เซียวเยี่ยนคร้านจะพูดกับนางให้มากความ จึงเอนกายพิงหัวเตียงและหลับตาลงเพื่อพักผ่อน ได้ยินเพียงนางพูดจา ใบหน้าคมสันองอาจสงบนิ่งแยกแยะความรู้สึกไม่ออก เส้นผมที่ปล่อยออกมาทิ้งตัวลงมาบนเตียงกระจายตัวออกเป็นคลื่น
หลินชิงเวยมองเขา “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าจุดประสงค์การวางยาท่านของข้านั้นทำเพื่อให้ตาเฒ่าหลินตัดความสัมพันธ์กับจ้าวซื่อสองแม่ลูก และเพื่อไม่ให้จ้าวซื่อก้าวขึ้นมาเป็นภรรยาเอก?”
ต่อมาบรรยากาศภายในห้องเงียบสงบราวๆ อึดใจหนึ่ง เงียบเสียจนได้ยินเสียงหายใจของคนทั้งคู่ เซียวเยี่ยนจึงทำลายความเงียบนั้นด้วยการเอ่ยขึ้นว่า “เจ้ามิใช่มาหาเรื่องไม่เป็นมงคลหรือไร ขอเพียงเป็นสิ่งที่พว
