กนางต้องการเจ้าล้วนไม่ต้องการให้พวกนางสมปรารถนากระมัง แม้เปิ่นหวางจะนอนอยู่แต่ยังได้ยินและมีสติรับรู้ทุกอย่าง”
ดูท่าแล้วเขาไม่เพียงแต่ให้ความร่วมมือแสดงตนเป็นท่อนไม้ท่อนหนึ่งเท่านั้น ยังสามารถเปลี่ยนฐานะจากแขกมาเป็นเจ้าของเรือนได้อีกด้วย แค่คำพูดเพียงสองสามประโยคก็ช่วยให้จุดประสงค์หลินชิงเวยสำเร็จลุล่วง
หลินชิงเวยกล่าวกลั้วหัวเราะ “เสด็จอาไม่เสียแรงที่เป็นเซ่อเจิ้งอ๋องเพคะ หรือจะให้ท่านรีบฟื้นขึ้นมาเพื่อเสแสร้งแกล้งทำ? ไอหยา การฝังเข็มหลายเล่มเมื่อสักครู่มิใช่ฝังไปเปล่าๆ ปลี้ๆ หรือเพคะ?”
มุมปากของเซียวเยี่ยนแข็งค้างเล็กน้อย “เปิ่นหวังไม่เชื่อว่าเจ้าไม่รู้ว่าเปิ่นหวังมีสติรับรู้ชัดเจน เจ้าจงใจฝังเข็มให้เปิ่นหวางหลายเข็มกระมัง”
หลินชิงเวยไม่ปฏิเสธเช่นกัน “ไม่ว่าอะไรล้วนปิดบังเสด็จอาไม่ได้จริงๆ เพคะ ยามเที่ยงมีคนมากมายล้อมอยู่ หม่อมฉันต้องแสดงให้เหมือนจริงสักหน่อยใช่หรือไม่? เสด็จอายังโมโหหม่อมฉันหรือเพคะ?”
เซียวเยี่ยนพูดมาถึงตรงนี้พลังลมปราณภายในทรวงอกติดขัดยิ่งขึ้น “เจ้าแทบจะทนไม่ไหวที่จะฝังเข็มเงินเหล่านั้นลงในผิวเนื้อของเปิ่นหวางใช่หรือไม่”
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน หม่อมฉันเพียงแต่เกรงว่าเสด็จอาจะไม่ให้ความร่วมมือแล้วฟื้นขึ้นมา ดังนั้นจงลงมือหนักไปเล็กน้อย” หลินชิงเวยรีบเบี่ยงเบนหัวข้อสนทนาออกจากเรื่องนี้ “เสด็จอา พวกเราได้ทำตามข้อตกลงแล้วหลังจากเรื่องนี้ผ่านไป ความแค้นเก่าใหม่ให้ถื
