หลินชิงเวยยิ้มกริ่ม นางหันมาเผชิญหน้ากับจ้าวซื่อด้วยสายตาที่ค่อยๆ จัดเจนขึ้น “รู้สึกว่าปรนนิบัติตาเฒ่ามาเป็นเวลาหลายปีนั้นไม่คุ้มค่าใช่หรือไม่? เพื่อต้องการอาศัยอยู่ในเรือนหลังนี้ยังคงต้องปรนนิบัติเขาอย่างไร้ฐานะต่อไปใช่หรือไม่? ลำพังแค่คิดก็แทบจะกระอักโลหิตออกมาใช่หรือไม่?”
“หลินชิงเวย ข้าประเมินเจ้าต่ำไปแล้วจริงๆ” จ้าวซื่อหน้าขาวราวหิมะ เส้นเลือดสีเขียวข้างขมับปูดโปนขึ้นมา นางสิ้นความอดทนต่อหลินชิงเวยอย่างเห็นได้ชัด นางดึงหลินเสวี่ยหรงให้อยู่ด้านหลังของตนแล้วเดินเข้าหาหลินชิงเวยทีละก้าวด้วยตนเอง “เดิมทีข้าคิดว่าให้เจ้าแต่งเข้าวังไป พวกเราจะได้คลี่คลายเรื่องในใจ เจ้าจะได้มีครอบครัวของตนเอง คิดไม่ถึงว่าข้ายังคงเมตตากับเจ้ามากเกินไป”
หลินชิงเวยเก็บงำแววตาขี้เล่นของตน “ที่จริงผู้ที่ต้องแต่งเข้าวังควรจะเป็นน้องเสวี่ยหรง ในเมื่อท่านคิดว่านี่เป็นครอบครัวที่ดี เหตุใดยังต้องส่งข้าไปแต่งแทนนางเล่า? เหตุใดข้าแต่งเข้าวังไปแล้ว หลินเสวี่ยหรงยังต้องมากลั่นแกล้งข้า? ไม่บีบให้ข้าจนตรอกไม่มีวันยอมรามือใช่หรือไม่? กลัวข้าจะแย่งชิงเซี่ยนอ๋องกับนาง? แต่เซี่ยนอ๋องคนชั่วช้าผู้นั้นเป็นคนเลวทรามคนหนึ่ง คงมีเพียงหลินเสวี่ยหรงกระมังที่ต้องตาต้องใจเขา” นางก้าวขึ้นหน้าก้าวหนึ่งเพื่อเผชิญหน้ากับจ้าวซื่อ นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อยด้วยสีหน้าของอันธพาล “เจ้าไม่เคยได้ยินคำว่า เมื่อถูกบีบให้หมดทางถอยก็ต้องลุกขึ้นสู้ใ
