ช่หรือไม่? คิดจะทะเลาะตบตี? คิดว่าข้ากลัวเจ้า?”
จ้าวซื่อเม้มริมฝีปากแดงสด ความโกรธแค้นในใจปรากฏออกมา นางยื่นมือที่ทาเล็บสีแดงสดตะปบลงบนร่างของหลินชิงเวย ออกแรงผลักหลินชิงเวยไปทางบ่อน้ำ “เจ้ามันคนต่ำช้า สมควรตาย”
จ้าวซื่อต้องการผลักนางให้ตกบ่อน้ำแล้วจมน้ำตาย
เห็นได้ว่านางถูกหลินชิงเวยบีบคั้นจนร้อนรน ยามนี้ปลอดคนมีเพียงพวกนางที่อยู่ที่นี่ หลินชิงเวยจมน้ำตายอยู่ในบ่อน้ำ จะมีใครมาพบได้?
เพียงแต่จ้าวซื่อคิดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยไม่เหมือนกาลก่อนอีกแล้ว นางไม่หวาดกลัวและไม่ลนลาน จังหวะที่มือของจ้าวซื่อสัมผัสถูกร่างของหลินชิงเวย ดูเหมือนจ้าวซื่อจะรับรู้ได้ว่ามุมปากของหลินชิงเวยปรากฏให้เห็นรอยยิ้มแปลกๆ จ้าวซื่อสะท้านไปทั้งใจ แต่นางลงมือไปแล้วไม่อาจถอยได้ จ้าวซื่อตัดสินใจเด็ดขาดจึงออกแรงผลักลงบนหน้าอกของหลินชิงเวย
ร่างของหลินชิงเวยไม่อาจต่อต้านจึงหงายไปด้านหลัง
จ้าวซื่อยังไม่ทันได้เบิกบานใจ นางเองคาดไม่ถึงเช่นกันว่า ร่างของหลินชิงเวยจะอ่อนนุ่มราวกับกิ่งหลิวอีกทั้งมีความยืดหยุ่นเป็นเลิศ เอวและกระดูกสันหลังอ่อนถึงเพียงนั้น ทั้งๆ ที่หงายล้มไปแล้ว ร่างของนางหงายไปทางด้านหลังทว่าหงายลงไปเพียงครึ่งหนึ่งแล้วหยุดค้างไว้พร้อมกันนั้นนางยังยื่นมือมาจับข้อมือขาวราวหิมะของจ้าวซื่อ
จ้าวซื่อตกตะลึง ต่อมาหลินชิงเวยดีดกายกลับขึ้นมาพร้อมกับบิดข้อมือของจ้าวซื่อ จ้าวซื่อกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความเจ็บปวด จากนั้นหลิน
