นพิงภูเขาจำลองอยู่ คิดในใจว่าดูแล้วช่างเลือกสถานที่นัก
ในเมื่อสถานที่ที่นางเลือกเป็นสถานที่หลินชิงเวยชอบมาในอดีต
หลินชิงเวยเคี้ยวกิ่งไผ่ ปากของนางเต็มไปกลิ่นหอมของไผ่ “วันนี้ในเรือนมิใช่มีคนมากมายให้เจ้าต้องรับรองหรือไร เหตุใดกลับมาตามหาข้าให้เสียเวลา?”
“ข้าเกรงว่าพี่ใหญ่จะมาร้องไห้ขี้มูกโป่งน่ะสิ ร้องไห้จนหน้าลายไม่น่าดูเพียงใด” หลินเสวี่ยหรงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าลำพองใจยิ่ง
หลินชิงเวยยืดกายขึ้นกล่าวยิ้มๆ ว่า “อย่างไรเล่า อยู่ในวังหลวงมานานเช่นนี้ ข้าไม่เคยเบิกบานใจเท่ากับวันนี้เลย”
หลินเสวี่ยหรงเปลี่ยนสีหน้าอ่อนโยนสุภาพที่เสแสร้งบนใบหน้าออกไป เอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าใช้วิธีใดจึงออกมาจากตำหนักเย็นได้กันแน่!”
หลินชิงเวยกล่าว “เจ้าคาดไม่ถึงอย่างยิ่งใช่หรือไม่? ข้าไม่เพียงแต่ยังไม่ตาย ยังมีชีวิตรอดออกมาจากตำหนักเย็น วันนี้รับใช้อยู่ข้างกายฮ่องเต้ เป็นสนมที่ได้รับความโปรดปราน พิสูจน์ได้ว่าครั้งที่แล้วเจ้าคำนวณพลาดไป ลวี่เฉี่ยวผู้นั้นเล่า ข้ามิใช่ส่งนางกลับมาแล้วหรือ เพื่อเป็นการตักเตือนและทักทายเจ้า ในเมื่อกล้าออกมาทำเรื่องเช่นนี้ก็ต้องชดใช้”
หลินเสวี่ยหรงโกรธขึ้งอย่างยิ่ง นางโมโหเสียจนใบหน้างดงามบิดเบี้ยวเล็กน้อย “เช่นนั้นเจ้ามาวันนี้ต้องการทำสิ่งใดกันแน่?”
“ทำสิ่งใด?” หลินชิงเวยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าเลือกของขวัญให้บิดากับมือ มาร่วมงานด้วยตนเอง เจ้าว่าข้าไม่ได้มาอวยพรวันเกิดแล้วจะมาทำอ
