ันใด? หรือเจ้าคิดว่าข้ามาเพื่อล้างแค้น? ล้างแค้นที่เจ้าซื้อตัวลวี่เฉี่ยว ให้นางวางยากำหนัดลงในน้ำชาของข้า จากนั้นหาองครักษ์มาย่ำยีข้าใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวยพูดอย่างสบายอกสบายใจ หลินเสวี่ยหรงมองนางด้วยความเคียดแค้น ต่อมาจึงแค่นหัวเราะเสียงเย็นแล้วกล่าวว่า “คิดจะล้างแค้น? ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถนั้นหรือไม่ ต่อให้ข้าเป็นคนสั่งให้ลวี่เฉี่ยวไปวางยาเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ลวี่เฉี่ยวนางทำผิดเองจึงถูกลงทัณฑ์ไปแล้ว ย่อมไม่มีบุคคลที่สามรู้เรื่องนี้ บัดนี้ต่อให้เจ้าพูดความจริงออกมาทุกอย่างแล้วจะมีใครเชื่อ? ในสายตาของคนภายนอก เจ้าก็แค่หาข้ออ้างให้กับตนเองเท่านั้น” นางเข้าใกล้หลินชิงเวย เอ่ยวาจาบีบบังคับจิตใจผู้อื่นอีกว่า “เมื่อสักครู่เจ้าก็ได้ยินแล้ว หลังจากวันนี้ท่านแม่ของข้าก็จะเป็นประมุขฝ่ายหญิงของสกุลหลิน และข้าก็จะกลายเป็นคุณหนูใหญ่ของสกุลหลิน ว่าที่พระชายาเซี่ยนอ๋อง เจ้าบอกสิว่าเจ้าจะเอาอะไรมาแย่งชิงกับข้า?” ใบหน้าของหลินเสวี่ยหรงปรากฎรอยยิ้มของผู้กำชัยชนะ “หลินชิงเวย เจ้าแพ้แล้ว นับตั้งแต่นาทีที่เจ้าแต่งงานเข้าวังไปแทนข้า เจ้าก็แพ้แล้ว ต่อให้เจ้าออกมาจากตำหนักเย็นได้แล้วอย่างไรเล่า ต่อให้ยามนี้เจ้ามาปรากฏกายต่อหน้าข้าแล้วอย่างไรเล่า บิดาเขาไม่รักและเอ็นดูเจ้า เซี่ยนอ๋องไม่รักเจ้าอีกต่อไปเช่นกัน เจ้าได้สูญเสียสิทธิ์ทุกอย่างไปแล้ว เมื่อก่อนเจ้ามักจะวางท่าราวกับตนเองสูงส่งเหลือเกิน ข้าก็คื
