นก็จะกัดเจ้า แม้กระทั่งโอกาสมีชีวิตของเจ้าก็ไม่มี”
องครักษ์ผู้นั้นหวาดกลัวถึงขีดสุด เขานั่งลงบนพื้นหญ้าเกร็งแขนข้างนั้นของตนออกไป ราวกับไม่ต้องการให้งูที่รัดแขนของตนเลื้อยมาบนร่างของตน ทว่างูกลับพันรัดแขนของเขารอบแล้วรอบเล่าและพันขึ้นไปเรื่อยๆ องครักษ์ทางหนึ่งหดกายไปด้านหลัง อีกทางหนึ่งกัดฟันขบกรามแน่นเพื่อไม่ให้ตนเองร้องเสียงดังออกมาทำให้งูตกใจ
หลินชิงเวยยกชายกระโปรงนั่งยองๆ ลงเบื้องหน้าองครักษ์ องครักษ์มองนางด้วยแววตาขอความเมตตา เอ่ยวิงวอนว่า “เจา เจาอี๋เหนียงเหนียง…ข้าน้อยมีตากลับไม่รู้จักภูเขาหัวซาน ขอร้องท่าน ขอร้องท่านปล่อยข้าไปเถิด ต่อไป ต่อไปข้าจะไม่ทำผิดเช่นนี้อีกเด็ดขาด…” แววตาที่เขามองหลินชิงเวยนั้นจากกำเริบเสิบสานไร้ซึ่งความกริ่งเกรงแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวเฉกเช่นยามนี้
