ทำทุกอย่างให้สะอาดหมดจดแล้วจะมีใครมาพบเข้าเล่า?
ถูกต้อง! ไม่มีคนพบเห็นแน่นอน!
เมื่อความคิดเช่นนี้แวบผ่านเข้ามาในสมอง องครักษ์ผู้นี้จึงไม่คำนึงถึงสิ่งอื่นใดอีก ดูเหมือนหลินชิงเวยยิ่งดิ้นรนเขายิ่งตื่นเต้น เขาเหวี่ยงร่างของหลินชิงเวยไปกระแทกเข้ากับลำต้นทั้งหยาบและใหญ่ของต้นไทร เขาหันหน้าเข้าหาต้นไทรพูดกับแผ่นหลังของนางว่า “เป็นเจ้าเองที่รนหาที่ เช่นนั้นให้ข้าได้หาความสุขก่อนก็แล้วกัน…”
หลินชิงเวยกลับไม่เกรงกลัว เมื่อนางถูกเขาอุดปากพูดไม่ได้ ทว่านางกลับส่งเสียงหัวเราะได้ น้ำเสียงนั้นองครักษ์ได้ยินแล้วรู้สึกชาไปทั้งหนังศีรษะ มืดมนบอกไม่ถูก
องครักษ์ถาม “เจ้าหัวเราะอะไร…อ๊าก!” ทันทีที่สิ้นเสียงมีสิ่งของลื่นๆ เปียกๆ เย็นๆ เลื้อยออกมาจากบริเวณข้อมือของหลินชิงเวยมาพันรัดกับแขนของเขา เขาไม่ทันได้ป้องกัน จากนั้นได้ยินเสียงขู่ฟู่ๆ ของงู ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ดังขึ้น
ภายใต้แสงจากโคมไฟที่ลอดผ่านเงาไม้อันมืดครึ้ม สิ่งของนั้นกำลังเลื้อยขึ้นไปตามท่อนแขนของเขา เงาสะท้อนที่เกิดจากขึ้นจากร่างลื่นมันวับวาวของมันที่กระทบกับแสงไฟ เห็นแล้วทำให้คนสยดสยอง
องครักษ์ถูกทำให้ตกใจ เขารีบสะบัดแขนของตนอย่างเอาเป็นเอาตาย ไหนเลยจะมีเวลามาใส่ใจกับหลินชิงเวย
เมื่อได้รับอิสระอีกครั้ง หลินชิงเวยหันกายกลับมา นิ้วชี้ของนางแตะบนกลีบปากของตน “ชู่วว–เจ้าอย่าได้ร้องเสียงดังเกินไป อีกประเดี๋ยวทำให้มันตกใจ มั
