็เหมือนถ่านไฟเก่าคุ เสี่ยวเวยเวยมีความสัมพันธ์กับเปิ่นหวางนานแล้ว ด้วยคิดจะถนอมพฤกษาอาลัยหยก ข้าทนเห็นไม่ได้ที่เสด็จพี่จะตบตีและด่าทอนาง”
ความเย็นเยียบในดวงตาหงส์คู่นั้นเพิ่มขึ้นอีก “นางเป็นถึงเจาอี๋ของฝ่าบาท”
เซียวอี้กล่าวอย่างไม่ยี่หระ “ไว้วันหน้าข้าจะไปขอนางจากฝ่าบาท” พูดแล้วก็หันไปกะพริบตาปริบๆ ใส่หลินชิงเวย “เสี่ยวเวยเวย เจ้าต้องรอข้านะ”
นี่เป็นการใส่ร้ายป้ายสีอย่างแน่นอน เป็นการใส่ร้ายแบบโต้งๆ! คนเลวผู้นี้ไม่ยอมเสียเปรียบ เพียงแค่คำพูดประโยคนี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวเยี่ยนนางยิ่งไม่มีทางที่จะมีชีวิตที่ดีได้!
หลินชิงเวยกล่าวอย่างเดือดดาล “ให้ตายสิ! เหตุใดท่านจึงไม่บอกว่าข้ามีความสัมพันธ์กับมารดาท่านเล่า!”
เซียวอี้เดินยิ้มจากไป
เซียวเยี่ยนมองกองทัพงูเต็มพื้นที่อยู่เบื้องหน้า ราวกับฝูงงูรู้ว่าไม่มีอันตรายแล้ว จึงพากันแยกย้าย เขามองหลินชิงเวยที่ไม่เคลื่อนไหวอยู่ใต้ต้นไห่ถังด้วยสายตาที่รังเกียจมากขึ้น
หลินชิงเวยกล่าว “รบกวนเซ่อเจิ้งอ๋องช่วยข้าคลายจุด แล้วค่อยรังเกียจข้าต่อได้หรือไม่?”
เซียวอี้จี้สกัดจุดนาง? เซียวอี้เต็มไปด้วยโทสะในใจ กลับไม่ได้สังเกตถึงเรื่องนี้
ดังนั้นเขาจึงเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา ยื่นปลายนิ้วมาคลายจุดบนร่างให้หลินชิงเวยสองครั้ง
หลินชิงเวยได้รับอิสระ ดวงตาทั้งปวดเมื่อยและชา นางบีบนวดแขนและขาของตน กำลังคิดจะเดินผ่านร่างของเซียวเยี่ยนโดยไม่เอ่ยอวาจา เซียวเยี่ยนกลับยื
