คิดดูแล้วนางอายุปูนนี้ ยังต้องถูกหนุ่มน้อยหน้าเหม็นกินเต้าหู้
ทันใดนั้นชิงหลันไม่รอคำสั่งจากหลินชิงเวย มันเลื้อยออกมาอย่างทนไม่ไหว ส่วนเซียวอี้นั้นป้องกันตัวแต่แรก ไม่รอให้ชิงหลันกัดเขา เขากลับพลิกฝ่ามือมาจับหัวของชิงหลัน ราวกับใช้แรงเพียงเล็กน้อยแต่กลับบิดร่างของชิงหลันเป็นสองส่วน
หลินชิงเวยแววตาเย็นเยียบ เซียวอี้กลับยังคงกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “งูน้อยตัวนี้หากนำมาทำให้คนตกใจยังพอใช้ได้ แต่ข้าไม่มีทางถูกทำให้ตกใจเป็นครั้งที่สองแน่ เจ้าว่าข้าควรจะจัดการกับมันอย่างไรดี นำกลับไปตุ๋น หรือบิดมันให้ตาย หรือให้ทางรอดกับมันสักทาง?”
ชิงหลันดิ้นรนต่อสู้อยู่ในมือของเซียวอี้ หลินชิงเวยกล่าว “หากท่านกล้าทำร้ายมัน ข้ารับรองว่าท่านจะมีจุดจบไม่ดีเช่นกัน”
เซียวอี้เบ้ปาก จากนั้นสะบัดมือโยนชิงหลันไปบนต้นไม้แห้งๆ ด้านหลัง ชิงหลันตกลงบนพื้นแล้วขดร่างเป็นวงกลม เซียวอี้กล่าว “เจ้าใกล้ชิดกับงูเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องดีอันใด ต่อไปจะทำให้เจ้าหาบุรุษไม่ได้”
หลินชิงเวยพูดเสียงเย็น “หาบุรษไม่ได้? เช่นนั้นก็ไม่ถึงกับหิวโหยกระทั่งไม่กินไม่เลือกเช่นเซี่ยนอ๋อง! เซี่ยนอ๋องมีรูปโฉมราวกับปีศาจ หากหื่นกระหายจนทนไม่ได้ก็ไปหาคนอื่น เหมือนจู๋กุ้ยเหรินคราที่แล้ว เซี่ยกุ้ยเหรินในวัง หลี่กุ้ยเหริน หวังกุ้ยเหริน เป็นต้น มีมากมายยิ่งนัก ท่านมาตามติดข้ามิใช่เป็นเพราะข้าไปพบเห็นเรื่องดีงามของท่านหรอกหรือไร ท่านเพียงคิดจะลากข้าลงน้ำไ
