้อนตาขึ้นมองหน้าหลินชิงเวย ราวกับถูกทำให้เกิดโทสะ ราวกับเป็นสัตว์ดุร้ายตัวหนึ่งที่จะเริ่มการจู่โจม ส่วนหลินชิงเวยก็คือเหยื่อของเขา!
เซียวอี้หยิบผ้าเช็ดหน้าไหมออกมาผืนหนึ่งเช็ดปากของตน จากนั้นโยนลงพื้นอย่างไม่แยแส เขามองหลินชิงเวยด้วยแววตาชั่วร้าย “เมื่อเจ้าแสดงตัวเป็นคนอ่อนแอ ข้าคิดว่าเจ้าควรจะทำตัวอ่อนน้อมและวิงวอน ไม่ใช่ทำให้ข้าเกิดโทสะในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าใยต้องถนอมพฤกษาอาลัยหยกกับเจ้าด้วย”
ต่อมาเซียวอี้จึงแนบชิดเข้ามาอีกครั้ง ทาบทับลงบนร่างอันอ่อนยวบของหลินชิงเวย มือของเขาเลิกกระโปรงของหลินชิงเวยขึ้นอย่างคล่องแคล่วว่องไว พร้อมกับชื่นชมสีหน้าท่าทางของนาง
หลินชิงเวยด่าทอออกมาทันที “คนชั่วช้า! เหตุใดต้องทำตัวเลวทรามกว่าคนชั้นต่ำ หากข้าเอาจริงกับท่านก็คือข้าแพ้แล้ว ท่านลองแตะต้องข้าดู”
