้างหนึ่งยื่นมาหานาง และนางยังถูกจี้สกัดจุดจึงไม่อาจเคลื่อนไหวได้ นางได้แต่เบิกตามองมือสุกรของเขาลูบมาที่เอวของนาง จากนั้นขยับขึ้นมาทีละชุ่นๆ ในที่สุดขณะที่หลินชิงเวยมองเขาด้วยสายตาที่สังหารคนได้ เขากลับยื่นฝ่ามือมาวางลงบนหน้าอกของนางอย่างไร้ซึ่งความกดดันใดๆ
เซียวอี้ “…” เขาดึงมือกลับมา มองฝ่ามือของตน แล้วบอกหน้าอกของหลินชิงเวย ดูเหมือนจะผิดหวังอย่างที่สุด “คงไม่ใช่กระมัง มีเพียงเท่านี้จริงๆ หรือ ไม่นะ ดูไปแล้วเล็กกว่าคราวที่แล้วเล็กน้อย ช่างเป็นลูกท้อเขียวลูกเล็กๆ สองลูกจริงๆ หรือ”
