ะเสร็จสิ้นลง กระหม่อมรู้สึกหิวจนไส้จะขาด กลับไปกินที่จวนอ๋องนั้นไกลเกินไป คิดได้ว่าที่ฝ่าบาทนี้มีของกิน กระหม่อมไม่ได้มาเยี่ยมฝ่าบาทเนิ่นนานแล้วเช่นกันจึงตัดสินใจมาที่นี่ ฝ่าบาทคงไม่ถือสาที่จะเลี้ยงข้าวกระหม่อมสักมื้อกระมัง?”
เซียวจิ่นกล่าว “เสด็จอาสามพูดอันใดกัน ที่นี่กำลังจะกินอาหาร ในเมื่อเสด็จอามาแล้วก็นั่งลงกินด้วยกันเถิด”
เซียวอี้ยิ้มตาหยีกล่าวว่า “ระยะนี้สุขภาพของฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้างพ่ะยะค่ะ? จะเป็นการดีหากไม่ได้รับความตื่นตระหนกตกใจในวันนี้ กระหม่อมเห็นสีหน้าของฝ่าบาทซีดขาวอยู่บ้าง”
“เจิ้นป่วยมานานยังไม่หายดี สีหน้าเจิ้นซีดขาวอยู่บ้างเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เสด็จอาสามไม่ต้องเป็นกังวล หลายวันมานี้ดีขึ้นมาก”
เซียวอี้หันไปมองเซียวจิ่น ต่อมาสายตานั้นตกลงบนร่างของหลินชิงเวย “เซ่อเจิ้งอ๋อง นี่กำลังทำอันใด กำลังระบายโทสะกับขันทีน้อยคนนี้หรือ?”
