อย มันถูกวางลงบนไม้กระดานแผ่นนั้น
หลินชิงเวยยุ่งวุ่นวายกับเรื่องนี้ตลอดเช้า บัดนี้นางยกมือเท้าสะเอวถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่งอยู่ข้างโต๊ะ นางมองเซียวจิ่นด้วยสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ประหลาดใจหรือไม่เพคะ มีโต๊ะนี้แล้วพระองค์จะเสวยพระกระยาหารทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะได้ตามแต่พระทัยเพคะ” พูดแล้วก็ยื่นมือขาวๆ นั้นออกมากดลงบนผิวโต๊ะชั้นบน แล้วออกแรงหมุนเบาๆ ต่อมาแผ่นไม้บนโต๊ะนั้นเริ่มหมุนขึ้นมา
เซียวจิ่นเห็นแล้วตกตะลึงในคราแรก ต่อมาจึงหัวเราะขึ้นมาด้วยเสียงอันอบอุ่นอ่อนโยน รอยยิ้มนั้นทำให้ตำหนักบรรทมทั้งตำหนักพลันสว่างไสวเจิดจ้าขึ้นราวกับวสันตฤดู ซินหรูถึงกับโง่งม ยืนทึ่มทื่อมองอยู่ที่นั่น
หลินชิงเวยยื่นมือไปดีดนิ้วเบื้องหน้าซินหรูครั้งหนึ่ง ซินหรูได้สติกลับมา
ต่อมาอาหารกลางวันถูกลำเลียงขึ้นมาจัดวางบนโต๊ะที่ตระเตรียมไว้อย่างดี หลินชิงเวยเข้ามาอุ้มเซียวจิ่นจากบนเตียงแล้ววางเขาลงบนเก้าอี้รถเข็น เข็นเขามาที่โต๊ะเสวย เขายื่นมือมากดบนผิวโต๊ะตัวนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน โต๊ะตัวนั้นทั้งเบาและเคลื่อนไหวไหลลื่นดียิ่ง
เซียวจิ่นอดที่จะกล่าวทั้งหัวเราะไม่ได้ว่า “ชิงเวย เจ้าคิดถึงสิ่งนี้ได้อย่างไรกัน?”
หลินชิงเวยกล่าว “ไม่ใช่หม่อมฉันคิดถึงเพคะ ทุกอย่างล้วนเพื่อการกินทั้งสิ้น อย่างไรก็ต้องมีคนคิดเรื่องนี้ออกมาเพคะ”
อย่างไรเซียวจิ่นย่อมไม่ต้องกินแต่อาหารที่อยู่ตรงหน้าเขาเท่านั้นอีกต่อไป
ก่อนเสวยหลิน
