ดู
“เปิ่นหวางได้ยินมาว่า เมื่อคืนจ้าวเฟยไปเยือนตำหนักของเจ้า ถูกงูกัดใช่หรือไม่?”
“ข่าวของเสด็จอาช่างรวดเร็วแม่นยำจริงๆ” หลินชิงเวยกล่าว “เสด็จอามีราชกิจล้นมือ ไม่เพียงแต่ต้องยุ่งอยู่กับงานในราชสำนัก ยังต้องมากังวลเรื่องภายในตำหนักใน ใช่แล้วอย่างไรเล่า? จ้าวเฟยควรจะได้รับบทเรียน งูที่กัดนางนั้นไม่มีพิษ หาไม่แล้ววันนี้จะต้องเตรียมงานศพของจ้าวเฟยเป็นแน่”
เซียวเยี่ยนกล่าวเสียงหนักปนเปไปด้วยการตักเตือน “เปิ่นหวางไม่ใช่เคยพูดกับเจ้าแล้วหรือไร ให้เจ้าเก็บสิ่งของเหล่านั้นให้ดี เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ถวายการรักษาพระอาการของฮ่องเต้แล้ว เจ้าจะกระทำการตามอำเภอใจได้อย่างนั้นหรือ?”
หลินชิงเวยตื่นตะลึง “เสด็จอาพูดเช่นนี้ไม่มีเหตุผล เป็นจ้าวเฟยเองที่มารนหาที่ถึงที่ ไม่ใช่ข้าสั่งให้งูไปหานาง อีกทั้งนางยังต้องการจะวางเพลิงเผาแปลงสมุนไพรที่ข้าปลูกขึ้นมาอย่างมิง่ายดาย แล้วยังเตรียมจะกระทำการรังแกข่มเหงซินหรูของข้า ในวังหลวงแห่งนี้ข้ามิอาจพึ่งพาอาศัยผู้ใดได้ ยิ่งไม่ต้องคาดหวังว่าเสด็จอาจะช่วยเหลือข้า ข้าช่วยตนเองด้วยตนเองก็มีความผิด?” นางมองตาเซียวเยี่ยน “ให้จ้าวเฟยทำลายความทุ่มเทกายใจของข้าให้มอดไหม้ แล้วเผาข้าและซินหรูจนกลายเป็นศพสองศพ เสด็จอาจึงจะพอใจใช่หรือไม่?”
ดูเหมือนนางจะเข้าใจความหมายของเขาผิดไปแล้ว…
เขาดูเหมือนจะฟังออกถึงความเคียดแค้นของนาง ด้วยคิดว่าเขากล่าวโทษนางเพราะจ้าวเฟย แต่ต่อให้เป็นเช่
