ุดไหลก่อน จากนั้นใส่ยา เพียงแต่…”
“เพียงแต่อะไร?”
“เพียงแต่ข้าทำให้นางเจ็บ นางจึงไม่ให้ข้าแตะต้องนางตั้งหลายครั้ง…”
“ต่อมาเล่า?”
“ข้าเรียกอาหวงออกมาทำให้นางตกใจ นางจึงไม่กล้าอิดออดเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยกล่าว “เจ้าทำได้ไม่เลวเลย คนเลวก็สำออยแบบนี้แหละ ดูท่าแล้วอาหวงยังรักษาอาการสำออยได้ด้วย”
ซินหรูแลบลิ้นออกมา กล่าวอย่างพึงพอใจว่า “ข้ายังพันแผลให้นางอย่างขี้ริ้วเจ้าค่ะ แต่ต่อไปถ้าฝึกฝนบ่อยๆ ย่อมต้องทำได้ดีแน่นอนเจ้าค่ะ”
หลังจากกลับไป หลินชิงเวยและซินหรูกินกันจนอิ่มแปล้ ซินหรูศึกษาอวัยวะต่างๆ ของมนุษย์อย่างจริงจังต่อไป หลินชิงเวยกลับไปยังห้องของตนแล้วนอนลงบนเตียงเพื่องีบยามบ่าย
นางยกขาขึ้นแกว่งเบาๆ บนเตียง ปรากฏให้เห็นข้อเท้าขาวสะอาดสะอ้าน ช่างเป็นเท้าเรียวเล็กที่งดงามและขาวสะอาดราวกับหิมะคู่หนึ่ง
