สวนดอกไม้ หากมีคนนอนราบอยู่กับพื้น สวนดอกไม้จะบดบังเอาไว้ยากแก่การพบเห็น
แต่ถ้าหากยืนขึ้นมาแล้วละก็จะต้องถูกพบเห็นในทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซียวเยี่ยนที่มีรูปร่างใหญ่โตเช่นนี้
มือทั้งสองข้างของหลินชิงเวยรองอยู่ด้านหลังศีรษะ หรี่ตามองกริยาท่าทางที่ลุกขึ้นมาได้เพียงครึ่งๆ กลางๆ ของเซียวเยี่ยน แน่นอนว่านางย่อมได้ยินเสียงฝีเท้านั้นเช่นกัน นางกล่าวซ้ำเติมว่า “เสด็จอาบอกว่าที่นี่ไม่มีคนใช่หรือไม่ เหตุใดเวลานี้มีคนมาแล้วเล่า อีกทั้งฟังจากเสียงฝีเท้ามิใช่เพียงคนเดียว น่าจะเป็นคนกลุ่มหนึ่ง ท่านลุกขึ้นยืนเถิดแล้วบอกกับพวกเขาว่าพวกเรานัดพบกันที่นี่”
เซียวเยี่ยนชะงักกึก จากนั้นค่อยๆ หลุบตาลงมองต่ำ มือที่ยืนอยู่กับพื้นก็ค่อยๆ งอลงมา ร่างของชายหนุ่มแนบติดไปเรือนร่างของหลินชิงเวยเล็กน้อย กระทั่งสัมผัสเพียงบางเบาในที่สุด ทว่ากลับมิได้ทาบทับลงบนร่างของนาง
เวลานี้เองทางเล็กๆ ข้างสวนดอกไม้ข้างนอก มีคนเดินผ่านไปจริงๆ
หลินชิงเวยแทบจะเอ่ยอยู่ชิดริมหูของเซียวเยี่ยนด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ท่านว่า ยามนี้หากข้าผิวปากเรียกพวกเขามา จะไม่ใช่การจับชายชู้ได้อย่างคาหนังคาเขาหรือ?”
“เจ้ากล้า” เซียวเยี่ยนกล่าว “หากทำเช่นนั้น เท่ากับเจ้ารนหาที่ตายอย่างมิต้องสงสัย ครั้งนี้เปิ่นหวังจะไม่มีทางช่วยเจ้าอีกเด็ดขาด”
“อ้อ?” หลินชิงเวยยิ้มอย่างเบิกบานใจ “นั่นหมายความว่าครั้งที่แล้วเสด็จอาเคยช่วยข้าเอาไว้?”
เซียวเยี่ยน “…”
“เสด็จอา
