นี่เป็นสตรีนางหนึ่งที่ไม่หลบเลี่ยงสิ่งใดทั้งสิ้น น่าประหลาดนักนางแตกต่างจากสตรีคนอื่นๆ แม้เซียวจิ่นจะได้สัมผัสคลุกคลีกับหญิงสาวในวังมาน้อยยิ่ง เขามักจะได้พบเห็นพวกนางเดินไปมาในวังหลวง
พวกนางล้วนเป็นนางสนมของเขา แม้กระทั่งคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็หาใช่ข้อยกเว้นไม่
เมื่อปลายนิ้วของหลินชิงเวยเลื่อนลงมาถึงเบื้องล่างหน้าท้องของเซียวจิ่น เซียวจิ่นเอ่ยขึ้นว่า “เหลือกางเกงไว้ให้ข้าตัวหนึ่งได้หรือไม่?”
หลินชิงเวยมองกางเกงตัวสุดท้ายที่ติดอยู่บนกายของเซียวจิ่น กล่าวอย่างลำบากใจว่า “เหลือกางเกงไว้ตัวหนึ่ง? เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวหากหม่อมฉันฝังเข็มผิดตำแหน่ง จะทำอย่างไรเล่า? หากเป็นกางเกงชั้นใน หรือกางเกงในแบบสามเหลี่ยมหม่อมฉันยังพอจะพิจารณาให้เหลือไว้ได้ แต่กางเกงชั้นในตัวนี้ของฝ่าบาทนั้นห่อหุ้มขาทั้งสองข้างเอาไว้ทั้งหมด หม่อมฉันเกรงว่าจะเหลือไว้ให้ฝ่าบาทไม่ได้เพคะ”
พูดแล้ว หลินชิงเวยก็ปลดกางเกงตัวนั้นออกจากร่างของเซียวจิ่น
เซียวจิ่นหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เจิ้นก็มีเนื้ออยู่แค่นั้น”
หลินชิงเวยคิดว่า เซียวจิ่นที่มีสติครบถ้วนน่าสนใจกว่าเซียวจิ่นที่หมดสติมาก หลินชิงเวยกล่าว “ฝ่าบาทรู้สึกอายหรือไม่? ไม่ต้องอาย ร่างกายทุกส่วนของฝ่าบาท หม่อมฉันล้วนเคยเห็นมาก่อนเพคะ”
เซียวจิ่น “…”
ปลายนิ้วทั้งสิบหยิบเข็มเงินขึ้นมา นางนำเข็มเงินไปฆ่าเชื้อกับเปลวไฟอย่างชำนาญจากนั้นฝังเข็มลงบนร่างกายของเ
