ซียวจิ่น
เมื่อเซียวเยี่ยนมาถึงตำหนักซวี่หยางเห็นหมอหลวงและนางกำนัลล้วนเฝ้าอยู่ด้านนอกตำหนักบรรทม เขาจึงก้าวข้ามประตูด้านหน้าและขึ้นบันไดมา แสงแดดในวสันตฤดูทำให้ร่างของเขาดูสูงใหญ่ เมื่อเข้าไปแล้วจึงถามขึ้นว่า “ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง?”
หมอหลวงกล่าวว่า “หลินเฟยเหนียงเหนียงมาตรวจพระอาการให้ฝ่าบาท เวลานี้กำลังอยู่ด้านในพะยะค่ะ”
ดังนั้นฝีเท้าของเซียวเยี่ยนจึงหยุดชะงักลง ทว่ายังคงก้าวย่างเข้าไป เมื่อเขาเข้าไปแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเซียวจิ่นนอนอยู่บนเตียง ส่วนหลินชิงเวยกำลังฝังเข็มลงบนร่างเปลือยเปล่าของเขา
เซียวจิ่นอึกอัก จากนั้นทนไม่ไหว เอียงศีรษะกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
จากนั้นเซียวจิ่นรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้นมาก หลินชิงเวยหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดรอยเลือดที่มุมปากของเขา เขาพรูลมหายใจโล่งอกแล้วมองหลินชิงเวยใหม่อีกครั้ง “เมื่อวานไทเฮาปรึกษาหารือกับเจิ้น ต้องการให้เจิ้นแต่งตั้งจ้าวกุ้ยเหรินเป็นจ้าวเฟย”
หลินชิงเวยไม่แม้แต่จะช้อนตาขึ้นมอง “ได้ยินว่าจ้าวกุ้ยเหรินเป็นพระญาติของไทเฮานี่เพคะ เช่นนั้นก็สมเหตุสมผลแล้ว”
“ยังต้องการให้เจิ้นปลดตำแหน่งเฟยของเจ้า ให้เจ้าเป็นนางกำนัลขั้นต่ำสุด”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเซียวจิ่น เซียวจิ่นหัวเราะให้นาง “เช่นนี้เจ้าคิดว่าสมเหตุสมผลหรือไม่?”
หลินชิงเวย “นางกำนัลขั้นล่างสุด เช่นนี้ย่อมต้องถูกคนเล่นงานจนตายทุกนาที หากฝ่าบาทคิดว่าทำเช่นนี้แล้วเป็นเรื
