นอกตำหนักบรรทม
หลินชิงเวยกล่าวพร้อมกับเลิกคิ้ว “ฝ่าบาทพักผ่อนเถิดเพคะ เสด็จอาเรียกหม่อมฉัน หม่อมฉันออกไปข้างนอกสักครู่เพคะ”
เซียวจิ่นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน จากนั้นมองเงาร่างด้านหลังของหลินชิงเวย เซียวเยี่ยนรออยู่หน้าประตูใหญ่ เงาร่างสูงและเตี้ยนั้นแตกต่างกันชัดเจนยิ่งนัก แต่กลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ชัดเจนนัก แววตาของเซียวจิ่นพลันลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย ดูท่าแล้วระหว่างเสด็จอาและนางต้องมีเรื่องบางอย่างที่ยากจะพูดออกมา
เซียวเยี่ยนเดินมาหยุดอยู่ใต้เงาร่มของต้นไม้ด้านข้าง เขายืนอยู่ที่นั่นอย่างเย็นชา บริเวณใกล้เคียงไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรไปมา นอกจากหลินชิงเวยที่เดินตามหลังมา
[1] เจาอี๋ คือ หนึ่งในตำแหน่ง “เก้าพระสนมเอก” ( จิ่วผิน) ชั้น 2 ชั้น เอก มีทั้งหมด 9 ตำแหน่ง และตำแหน่ง เจาอี๋ (ผู้งามเลิศยิ่ง) เป็นตำแหน่งที่ 1[2] เฉินเชี่ย หมายถึง อนุภรรยา หรือเมียอื่นๆ ที่มิใช่ ชี (เมียหลวง) เฉินเชี่ย สามารถใช้คำว่า หม่อมฉัน แทนก็ได้
[1] เจาอี๋ คือ หนึ่งในตำแหน่ง “เก้าพระสนมเอก” ( จิ่วผิน) ชั้น 2 ชั้น เอก มีทั้งหมด 9 ตำแหน่ง และตำแหน่ง เจาอี๋ (ผู้งามเลิศยิ่ง) เป็นตำแหน่งที่ 1
[2] เฉินเชี่ย หมายถึง อนุภรรยา หรือเมียอื่นๆ ที่มิใช่ ชี (เมียหลวง) เฉินเชี่ย สามารถใช้คำว่า หม่อมฉัน แทนก็ได้
