แม้ซินหรูจะไม่จำเป็นต้องมีนางกำนัลมาปรนนิบัติโดยเฉพาะ ทว่านางไม่ต้องอาศัยอยู่ร่วมห้องเดียวกับนางกำนัลเช่นกัน นางถูกจัดให้พักอยู่ห้องข้างติดกับห้องของหลินชิงเวย อาหารการกินรวมไปถึงเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนเหมือนกับหลินชิงเวย
หลินชิงเวยกลับห้องไปอาบน้ำ นางยังไม่อาจลงไปแช่ในถังอาบน้ำได้ทั้งหมด จึงให้ปี้หลิงใช้ผ้าขนหนูที่ชุบน้ำเปียกแล้วเช็ดตัวให้นาง ปี้หลิงทำเรื่องเหล่านี้อย่างรู้งานและคล่องมือ หลบเลี่ยงบาดแผลของหลินชิงเวยโดยไม่เอ่ยวาจาใดๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ
หลินชิงเวยพูดขึ้นด้วยท่าทีเกียจคร้านว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าและข้าต่างเป็นตั๊กแตนที่อยู่บนเชือกเส้นเดียวกันแล้ว นับได้ว่าลงเรือลำเดียวกันเจ้ากระจ่างแจ้งหรือไม่?”
ปี้หลิงตอบกลับมาอย่างสุภาพนบนอบว่า “เหนียงเหนียงโปรดวางใจเพคะ บ่าวยินดีที่จะอยู่ร่วมกับเหนียงเหนียง จะรับใช้เหนียงเหนียงด้วยความซื่อสัตย์จงรักภักดี จะไม่กระทำเช่นลวี่เฉี่ยวโดยเด็ดขาดเพคะ”
หลินชิงเวยเอียงหน้ากลับมามองปี้หลิง จับสังเกตสีหน้าท่าทางบนใบหน้าของนาง และกล่าวว่า “ข้าเชื่อเจ้า”
หลังจากอาบน้ำเช็ดตัวแล้ว หลินชิงเวยเปลี่ยนมาสวมเสื้อนอน เดินออกมาเอนกายลงบนเตียง ปี้หลิงดับไฟในตะเกียงและในโคมไฟผ้าโปร่ง เหลือทิ้งไว้เพียงโคมไฟดวงหนึ่งที่ส่องแสงสีนวลเหลืองอบอุ่นแล้วถอยออกไป
หลินชิงเวยลืมดวงตาทั้งคู่ มองมุ้งลายดอกฝูหรง[1]อันงดงามที่อยู่ข้างบน มือลูบไล้ไปบนผ้าปูที่นอนเร
