ปี้หลิงก้าวเข้าไปเคาะประตูห้อง “ลวี่เฉี่ยว ข้าเอง”
ทันทีที่พูดจบ ลวี่เฉี่ยวก็เปิดประตูห้องออกจากด้านในพร้อมกับดึงร่างของปี้หลิงเข้าไป ไม่รอให้ปี้หลิงเอ่ยปากก็ถามขึ้นว่า “เหนียงเหนียงเล่า นางได้ถามถึงข้าหรือไม่?”
ปี้หลิงพยักหน้าตอบว่า “ถาม”
ลวี่เฉี่ยวหน้าขาวเผือดในชั่วพริบตา “นางพูดอะไร?”
ปี้หลิงกล่าว “เหนียงเหนียงถามว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่อยู่ ข้าจึงตอบไปว่า เจ้าไม่สบาย ได้รับอนุญาตจากพ่อบ้านให้พักผ่อนอยู่ในห้อง”
ลวี่เฉี่ยวพรูลมหายออกมา ทว่ายังมิอาจโล่งใจได้อย่างเต็มที่นัก
ปี้หลิงพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอารมณ์อันไม่มั่นคงของตนแล้วเดินไปรินน้ำชาให้นางถ้วยหนึ่ง “ยามนี้เหนียงเหนียงกำลังทานอาหารมื้อเย็น ได้ยินข้าพูดเช่นนั้นจึงไม่ได้ถามถึงเจ้าอีก เจ้าไม่ต้องกังวลเกินไป ไม่แน่ว่าเหนียงเหนียงอาจไม่มีเจตนาที่จะลงโทษเจ้า”
หลังจากลวี่เฉี่ยวดื่มน้ำชาลงไปถ้วยหนึ่งก็เดินไปเดินมาอยู่ในห้องอย่างไม่สบายใจ นางพูดกับตนเองว่า “อาจเป็นไปได้ว่านางยังไม่พบสาเหตุ ถูกต้อง จะต้องเป็นเพราะยังไม่พบสาเหตุ” นางหันกลับมากุมมือของปี้หลิง “วันนี้จ้าวกุ้ยเหรินได้ตอบรับให้โยกย้ายข้าไปทางนั้นแล้ว พรุ่งนี้ข้าก็จะไปทำหน้าที่ในตำหนักของจ้าวกุ้ยเหริน ขอเพียงคืนนี้นอนหลับไปถึงพรุ่งนี้ก็จะได้ออกจากตำหนักฉางเหยี่ยนย่อมไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ปี้หลิง ขอบคุณเจ้าที่นำความมาบอกกับข้า!” เหตุใดเมื่อพูดจบ ลวี่เฉี่ยวพลันรู้สึกว่าใต้เท้า
