ฉี่ยว นางยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชาจากนั้นสะบัดแขนเสื้อจากไป
เมื่อก่อนในฐานะนางกำนัลคนสนิทของนางกลับทนต่อสิ่งยั่วยุไม่ไหว กินบนเรือนถ่ายรดบนหลังคาจึงต้องมีจุดจบเยี่ยงนี้
รอกระทั่งตกกลางดึกยิ่งเงียบสงัด นางกำนัลในตำหนักฉางเหยี่ยนถึงเวลาผลัดเปลี่ยนเวรยามจึงกลับมาถึงสถานที่แห่งนี้เพื่อพักผ่อน ล้วนถูกความเคลื่อนไหวในห้องของลวี่เฉี่ยวทำให้ตื่นตระหนก มีคนผลักประตูห้องของนางเข้าไปเห็นภาพอันไม่น่าดูในห้องถึงกับหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตื่นตะลึง
ลวี่เฉี่ยวถูกเคี่ยวกรำด้วยฤทธิ์ของยา ในที่สุดก็เหนื่อยล้าจนหมดเรี่ยวแรงสิ้นสติไปตรงนั้นเอง
หลินชิงเวยกลับมาถึงห้องทานอาหารอีกครั้งพบซินหรูที่กินอิ่มแล้วกำลังฟุบร่างสัปหงกอยู่บนโต๊ะ กับข้าวบนโต๊ะล้วนเย็นชืด
เมื่อได้ยินเสียงซินหรูจึงขยี้ดวงตาและตื่นขึ้น มองหลินชิงเวยและกล่าวว่า “พี่สาว ไฉนท่านเพิ่งจะกลับมาเจ้าคะ”
หลินชิงเวยกล่าว “พี่สาวไปนานสักหน่อย”
“อาหารเย็นหมดแล้ว จะให้ข้าไปอุ่นอาหารให้พี่สาวหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ต้อง ข้าไม่กินแล้ว” หลินชิงเวยไหนเลยจะมีกะจิตกะใจกินข้าว นางเรียกคนเข้ามาเก็บกวาดโต๊ะ และพาซินหรูเข้าไปพักผ่อนในห้องของนาง
[1] ดอกสาลี่
[1] ดอกสาลี่
