วงตาทั้งคู่ของนางไม่ได้ทอประกายวาบวับอีกแล้ว เพียงแต่กลืนน้ำลายลงคอของตนเท่านั้น
หลินชิงเวยยิ้มกล่าวว่า “กินให้สบายใจเถิด ครั้งนี้ไม่มีใครมาสร้างความลำบากใจให้กับพวกเราอีกแล้ว”
ซินหรูจึงเริ่มลงมือกิน แม้จะกินคำใหญ่ๆ แต่ยังคงมีระเบียบและมีมารยาท
หลินชิงเวยดื่มน้ำแกงไปเพียงสองคำก็วางช้อนลง ซินหรูหันหน้ามาแก้มทั้งสองข้างของนางปูดขึ้นมาด้วยอาหารที่อยู่ในปาก ถามขึ้นว่า “พี่สาวไม่กินแล้วหรือเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยลูบศีรษะของซินหรู ลุกขึ้นปัดกระโปรงกล่าวว่า “พี่สาวมีเรื่องเร่งด่วนกะทันหัน ไปจัดการแล้วค่อยกลับมากิน เด็กดี เจ้ากินก่อนเถิด”
ซินหรู “อ้อ” เมื่อเห็นหลินชิงเวยกำลังจะเดินออกไปจึงถามขึ้นว่า “ต้องการให้ข้าไปเป็นเพื่อนพี่สาวหรือไม่เจ้าคะ?”
หลินชิงเวยตอบทั้งๆ ที่ไม่ได้หันกลับมา “ไม่ต้อง ข้าไปครู่เดียวก็กลับมา”
นางเดินออกไปจากห้อง เห็นนางกำนัลที่นำอาหารมาขึ้นโต๊ะนางนั้นเพิ่งจะเดินเลี้ยวเข้าไปเมื่อถึงมุมระเบียบทางเดิน เดินเหินดูเร่งรีบท่าทางร้อนใจอยู่บ้าง หลินชิงเวยจึงสาวเท้าตามไป
หลินชิงเวยตามนางไปถึงเรือนด้านหลังซึ่งเป็นที่พักของนางกำนัลของตำหนักฉางเหยี่ยน นางกำนัลยกชายกระโปรงขึ้นด้วยยังไม่ถึงที่พัก หลินชิงเวยพลันปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าสวนดอกไม้ที่อยู่ด้านหน้า ทำให้นางตกใจจนนั่งแปะลงไปกับพื้น หลินชิงเวยก้มหน้าลงมองหน้า ริมฝีปากยกยิ้มราวกับกำลังหยอกล้อนาง “เป็นแม่นางน้อย เดินอยู่ท่ามกลางคว
