จากนั้นมีท่าทีราวกับตัดสินใจเด็ดขาดได้แล้ว นางรับผงยาห่อนั้นไป กล่าวว่า “เหนียงเหนียงวางใจเพคะ บ่าวจะไปทำเดี๋ยวนี้”
หลินชิงเวยยิ้มหรี่ตาลงกล่าวว่า “ดีมาก ข้าไว้ใจเจ้า ไปเถิด”
ปี้หลิงลุกขึ้นแล้วเดินมุ่งหน้าไป หลินชิงเวยยืนอยู่ในความมืดในยามราตรี ราวกับหลอมรวมกับราตรีอันมืดมิด ทว่าดวงตาโค้งราวเสี้ยวจันทร์ของนางกลับดำขลับสว่างไสวยิ่ง ห้องของสาวใช้ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ค่อยๆ ปรากฏแสงสว่างจากตะเกียง นางเห็นเงาร่างด้านหลังของปี้หลิงห่างออกไปเรื่อยๆ แล้วก้มลงมองถุงเงินที่มีน้ำหนักถุงนั้นในมือของตน
