จึงมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเวย ก้มหน้าลงมองนาง
หลินชิงเวยยังคงหัวเราะเบาๆ “สภาพน่าอเนจอนาถของข้าในเวลานี้ น่าจะสมปรารถนาของท่านอ๋องแล้วกระมัง”
เซียวเยี่ยนมองร่องรอยบาดแผลบนลำคอของนาง แม้เขาจะมีสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าดวงตาทั้งคู่ของเขายังคงปรากฏให้เห็นอารมณ์และความรู้สึกอยู่บ้าง เขาหันกายเดินออกไปก่อนที่หลินชิงเวยจะมองเขาพร้อมกับกล่าวว่า “เปิ่นหวางจำได้ว่าเคยบอกกับเจ้าว่าเมื่อออกจากตำหนักเย็นแล้วไม่ว่าจะเป็นโชคลาภวาสนาหรือเคราะห์ภัย ล้วนเป็นเรื่องไม่แน่นอน”
หลินชิงเวยจูงซินหรูเดินตามหลังเขาไป นางครุ่นคิดแล้วถามว่า “ท่านเคยพูดหรือ? ไฉนข้าจึงจำไม่ได้?”
ซินหรูจึงพูดเสริมขึ้นว่า “เซ่อเจิ้งอ๋องเคยกล่าวไว้เจ้าค่ะว่าเป็นโชคลาภวาสนาหรือเคราะห์ภัยก็จะไม่สนใจพี่สาวอีก”
“อ้อ เช่นนั้นเวลานี้ท่านอ๋องกำลังทำอะไรเล่า?” หลินชิงเวยถามขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
เซียวเยี่ยนชะงักฝีเท้าของตนแล้วหันกลับมามองนางครั้งหนึ่ง “เยี่ยมมาก ถูกเฆี่ยนตีจนมีสภาพกลายเป็นเช่นนี้ยังมีอารมณ์ต่อปากต่อคำดูท่าแล้วควรจะเฆี่ยนตีเจ้าอีกสักสองหน”
ออกจากตำหนักคุนเหอ หลินชิงเวยหรี่ตาลงมองท้องฟ้าที่กลายเป็นสีเทามืดครึ้ม “ก่อนหน้าที่ข้าจะเผชิญความทุกข์ยาก ข้ายังคิดว่าตัวข้ายังมีประโยชน์และคุณค่าสักสองส่วนต่อท่านอ๋อง” นางพูดด้วยริมฝีปากที่เปื้อนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีช่องโหว่ให้โจมตีได้ นางมองเซียวเยี่ยนแม้นางจะตกอยู่ในสภาพน่าอเนจอนา
