ซินหรูกลั้นลมหายใจของตนเอาไว้ นางมองร่างของหมัวมัวที่นอนอยู่บนพื้นแน่นิ่งด้วยดวงตาเบิกกว้าง จวบจนรู้สึกตัวว่ากำลังจะขาดอากาศหายใจจึงหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง ภายในเรือนหลังเล็กอันมืดมิดนี้ได้ยินเพียงเสียงหายใจของซินหรูที่ดังชัดเจน
ซินหรูหายใจเข้าระรัว จากนั้นน้ำตาหยดใหญ่ๆ ไหลพรากลงมา
หลินชิงเวยเก็บเข็มเงินของตนคืนมา ร่างกายของหมัวมัวมองไม่เห็นแม้แต่บาดแผลไม่พบแม้แต่น้อย นี่เป็นเหตุผลที่นางไม่ใช้แส้ และไม่ให้ชิงหลันกัดนาง
เสื้อผ้าของหลินชิงเวยถูกโลหิตที่ไหลลงมาจากลำคอย้อมจนกลายเป็นสีแดงฉาน นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เอียงหน้ามามองซินหรูที่เงียบงัน ราวกับเป็นนายพรานที่เพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการสังหารเหยื่อในมือ ร่างของนางยังเต็มไปด้วยเลือดของเหยื่อทว่าเลือดบนร่างของนางมิใช่เลือดของเหยื่อ กลับเป็นเลือดของนางเอง
ซินหรูหายใจเข้าอีกเฮือกหนึ่ง พยายามที่จะขดกายเข้าหามุมกำแพง ชัดเจนยิ่งนั่งว่านางกำลังตกอยู่ในความหวาดกลัวอย่างที่สุด ราวกับสายตาของหลินชิงเวยยังคงแข็งค้างและเยียบเย็น มันเต็มไปด้วยความมืดหม่นส่งผลให้ซินหรูตื่นตระหนก หลินชิงเวยได้สติ สายตาจึงแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง นางมองซินหรูพร้อมกล่าวว่า “เจ้ากลัวแล้ว?”
ซินหรูกัดริมฝีปาก เอ่ยขึ้นตะกุกตะกัก “นาง…นาง นาง…”
หลินชิงเวยกล่าว “นางตายแล้ว”
เป็นไปได้อย่างไร นาทีก่อนหน้านี้ยังมีชีวิตอยู่ นาทีนี้นางตายแล้ว นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้น มือของซินหรูสั่นสะท
