มือของหมัวมัวกำลังจะขยับ ชิงหลันที่อยู่บนข้อมือของหลินชิงเวยพลันส่งเสียงขู่ดังฟู่ๆ อย่างดุร้าย มันอ้าปากแลบปลายลิ้นแหลมๆ และเขี้ยวของมันออกมา มือของหมัวมัวพลันอ่อนยวบ นางรีบล้มลุกคลุกคลานขึ้นมา ร่างของนางเกาะแนบติดไปกำแพงเพื่อหลบหลีกหลินชิงเวย หลินชิงเวยไม่ได้เคลื่อนไหว นางเดินไปหลบอยู่ด้านหลังของหลินชิงเวยได้สำเร็จจึงแอบพรูลมหายใจโล่งอกจึงยกเท้าขึ้นคิดจะหนีออกไปจากเรือนหลังเล็กอันมิดชิดหลังนี้
ใครจะคาดคิดว่าขณะที่นางกำลังจะยกเท้าขึ้นเตรียมวิ่งออกไปนั้น หลินชิงเวยยื่นมือออกไปปักเข็มเงินเล่มหนึ่งลงไปบนข้อเท้าของนาง ราวกับเข็มเล่มนั้นได้แทรกลึกลงไปในร่องระหว่างกระดูกข้อเท้า เจ็บปวดเสียจนหมัวมัวต้องคุกเข่าลง
หลินชิงเวยคิด โชคดีที่ขณะที่นางทำการฝังเข็มให้กับฮ่องเต้น้อยนางได้หยิบเข็มเงินติดมือมาด้วยเล็กน้อย เมื่อมีคนอยู่มากนางจึงไม่สะดวกที่จะลงมือ เวลานี้ในเรือนหลังเล็กนี้มีเพียงพวกนางสามคนเท่านั้น
หลินชิงเวยลากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของตนไปยืนอยู่เบื้องหน้าหมัวมัว นางยื่นมือไปหยิบแส้นั้นมา หมัวมัวกล่าวอย่างหวาดกลัวว่า “ข้าบอกเจ้าไว้ก่อน ข้าเป็นคนโปรดคนสนิทข้างกายของไทเฮา หากมีอะไรเกิดขึ้นกับข้า จุดจบของพวกเจ้ามีเพียงความตายเท่านั้น! ตายสถานเดียวเท่านั้น!”
หลินชิงเวยพิจารณาแส้ในมือแล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะปฏิบัติกับเจ้าด้วยวิธีการตาต่อตาฟันต่อฟัน ใช้แส้นี้เฆี่ยนตีเจ้าอย่างโหดเหี้
