นางไม่สังหารผู้อื่น ผู้อื่นก็สังหารนาง
สังหารคน ช่วยชีวิตคน ล้วนเป็นความคิดเพียงชั่วแล่น
นางสังหารผู้อื่น ช่วยชีวิตตนเองเอาไว้ได้แล้วยังมีซินหรู
สุดท้าย หลินชิงเวยมองหมัวมัวที่หายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสายตาสงบนิ่ง นางคิดจะยกมือขึ้นขัดขวางตน แต่นางไม่อาจยกมือขึ้นได้ ปลายลิ้นของนางจุกอยู่ในลำคอจากนั้นค่อยๆ ขาดอากาศหายใจจนตาย
กระทั่งหมัวมัวขาดใจตาย หลินชิงเวยจึงดึงเข็มเงินออกจากลำคอของนางออกมา สภาพการตายของนางน่ากลัวเกินไป หลินชิงเวยฉวยโอกาสที่สมองของหมัวมัวยังไม่ได้ตายไปทั้งหมด อาศัยปฏิกิริยาของประสาทสัมผัสสุดท้ายที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยของนาง ใช้เข็มเงินผ่อนคลายกล้ามเนื้อบนใบหน้าของนางกลับไปสู่ใบหน้าดุดันดังยามปกติของนาง ดูไปแล้วเหมือนตายจากไปอย่างสงบ ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญก็มองไม่ออกถึงพิรุธใดๆ
ภายในเรือนหลังเล็กอันมืดมิด เงียบสงัดจนน่ากลัว แสงสว่างจากเทียนไขที่สะท้อนกับกำแพง ล้วนเหมือนเงาของภูตผีที่น่าสะพรึงกลัว
