ะ?”
หมัวมัวปากอ้าตาค้าง ที่แท้งูนี้…งูนี้ออกมาจากร่างของนาง…มิน่าเล่า มิน่าเล่าที่นี่จึงมีงูได้…
“เจ้า เจ้าคิดจะทำอะไร?” หมัวมัวรับรู้ได้ถึงอันตราย นางคิดไม่ถึงว่าแม่นางน้อยที่ดูไปแล้วอ่อนหัดเปราะบางนางนี้ กลับเป็นนางปีศาจที่มีความสามารถเลี้ยงงูได้! ลำพังเพียงแค่คิดขึ้นมาก็รู้สึกว่าน่าหวาดกลัวปานนั้น นางอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีก นางจำเป็นต้องออกไปจากที่นี่ก่อน รอให้ไทเฮากลับมา ค่อยสั่งการให้สังหารนางเสีย!
ไหนเลยจะให้คนเช่นนี้มีชีวิตอยู่ในวังหลวงต่อไปได้!
หลินชิงเวยเอียงคอมองหน้าหมัวมัว กล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “เจ้ากำลังหวาดกลัว เจ้าคิดจะหนี?” ไม่รอให้หมัวมัวตอบคำ นางกล่าวอีกว่า “เวลานี้เจ้าน่าจะกำลังคิดว่า ออกไปจากที่นี่ก่อน รอให้ไทเฮากลับมา ค่อยสั่งประหารข้า?”
หมัวมัวเบิกตาโตขึ้น ถูกหลินชิงเวยหรี่ตามองอย่างจับความในใจได้ นางจึงหัวเราะออกมาและกล่าวว่า “ข้าเดาถูกแล้ว”
“เจ้า เจ้า…ไฉนเจ้าจึง…”
หลินชิงเวยหยิบแส้ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ส่งให้ถึงมือของหมัวมัว พลางกล่าวว่า “มา เจ้ามิใช่บอกว่าคิดจะตีพวกเราให้ตายหรอกหรือ เจ้าลงมือต่อได้เลย”
