งร้องด้วยความเจ็บปวด
แม่ชีเฒ่านางนี้ไม่เห็นคำพูดของหลินชิงเวยอยู่ในสายตา ราวกับไม่เห็นเซ่อเจิ้งอ๋องอยู่ในสายตาเช่นกัน แต่เมื่อดูจากท่าทีของไทเฮาที่มีต่อเซ่อเจิ้งอ๋องแล้ว ปฏิกิริยาที่รีบไปพบนั้นไม่เหมือนกับมีความแค้นเคืองยิ่งใหญ่ต่อเซ่อเจิ้งอ๋อง ในเมื่อเป็นเช่นนี้เหตุใดจึงไม่ไปไต่ถามให้รู้แน่ชัดเสียก่อนแล้วค่อยลงทัณฑ์ นี่ไม่เกรงกลัวว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะลงทัณฑ์หรือ?
หรืออาจเป็นเพราะ พวกนางได้ไปสอบถามและรู้แน่ชัดนานแล้ว เพียงแต่…
ความคิดของหลินชิงเวยสับสนหยุดนิ่งลงด้วยซินหรูโผเข้ามาใช้ร่างของนางรับแส้แทน เวลานี้ซินหรูหมดสติทันทีที่ถูกโบยด้วยแส้
หมัวมัวแค่นหัวเราะเสียงเย็นออกมาสองครั้ง “คิดไม่ถึงว่าเจ้าสิ่งของเล็กๆ นั่นยังเป็นคนมีคุณธรรมคนหนึ่ง ช่างเป็นคนชั้นต่ำที่เกิดจากคนชั้นต่ำจริงๆ ช่างเถิด รอให้ข้าจัดการกับนางก่อนแล้วค่อยจัดการกับเจ้า!” พูดแล้วหมัวมัวก็เดินเข้ามาหาซินหรู คิดจะหิ้วตัวนางขึ้นมา
หากว่าด้วยเรี่ยวแรงและพละกำลังแล้วหลินชิงเวยไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง จึงถูกหมัวมัวสลัดออกไปอีกด้านหนึ่งอย่างง่ายดาย ซินหรูเวลานี้ค่อยๆ ได้สติคืนมา จึงพยายามดิ้นรนต่อสู้ หมัวมัวเงื้อมือตวัดแส้ลงไปบนร่างของนางอย่างแรงอีกสองครั้ง
