ในเมื่อเซ่อเจิ้งอ๋องเชิญ เปิ่นกงไปทางนั้นก่อน เด็กๆ นำตัวหลินซื่อและคนต่ำช้านั่นไปขังที่ตำหนักเชียนเหอ!”
สุดท้ายหลินชิงเวยถูกหมัวมัวลากตัวไป ซินหรูจึงนับได้ว่าเก็บชีวิตกลับมาอีกครั้ง คนทั้งสอง คนหนึ่งถูกลากตัวไปอยู่ข้างหน้า อีกคนหนึ่งถูกลากตัวไปข้างหลัง
หลินชิงเวยแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ เซ่อเจิ้งอ๋องผู้นี้ช่างมาได้เวลาประจวบเหมาะยิ่งนัก ไม่ช้าและไม่สาย คิดดูแล้วน่าจะปรารถนาให้นางได้ลิ้มรสของความทุกข์ทรมาน
นางสูดปากอย่างห้ามไม่อยู่เพื่ออดทนอดกลั้นกับความเจ็บปวด ยังมีไทเฮานางนั้น พระโอรสฟื้นแล้วกลับไม่ไปดูพระโอรสทันที กลับต้องการจะปลิดชีวิตซินหรูก่อน คำพูดเพียงประโยคเดียวของเซ่อเจิ้งอ๋องทำให้นางเปลี่ยนความคิดได้ นางใส่ใจบุตรชายของตนหรือใส่ใจเซ่อเจิ้งอ๋องกันแน่?
ก่อนจากไปไทเฮามองหมัวมัวทั้งสองเพื่อส่งสัญญาณทางสายตาให้พวกนาง
สุดท้ายหลินชิงเวยและซินหรูถูกนำตัวไปขังไว้ในเรือนหลังเล็กที่มืดสนิทหลังหนึ่งในตำหนักเชียนเหอ
ราตรีนี้มืดสนิท ภายในบ้านหลังเล็กนั้นมืดยิ่งกว่า หลินชิงเวยโอบซินหรูนั่งอยู่ด้วยกันทำให้สภาพจิตใจของนางสงบลงบ้าง
ซินหรูขดตัวเป็นก้อนกลมๆ อยู่ในอ้อมกอดของหลินชิงเวย ร่างของนางสั่นสะท้าน แม้กระทั่งจะพูดจาก็ยังติดขัด “พี่ พี่สาว…พวกเรา พวกเรากำลังจะตายแล้วใช่หรือไม่…”
