ซินหรูอยู่ในศาลาหลังนั้นเช่นกัน เพียงแต่ยามนี้กำลังถูกนางกำนัลคนสนิทของจ้าวกุ้ยเหรินกดให้คุกเข่าอยู่บนพื้น นางกำลังกล่าวอย่างเคียดแค้นชิงชังว่า “นางคนต่ำช้าไม่รู้ดีชั่ว สถานที่แห่งนี้ใช่สถานที่ที่เจ้าจะมานั่งได้หรือ หากทำให้อาภรณ์ของเปิ่นกงแปดเปื้อนสกปรกเล่า! ตบปากนางแรงๆ เดี๋ยวนี้!”
ซินหรูถูกนางกำนัลท่าทางดุร้ายโหดเหี้ยมเปี่ยมประสบการณ์คนหนึ่งที่จับไว้ทั้งซ้ายและขวา ศีรษะของนางหันไปทางซ้ายและขวาตามแรงตบตีของนางกำนัล ราวกับถูกตีจนสูญสิ้นสติสัมปชัญญะ แม้กระทั่งเรี่ยวแรงดิ้นรนสักครึ่งส่วนก็ไม่มี นางกำนัลตบตีอย่างเหี้ยมโหดส่งผลให้แก้มทั้งสองข้างของซินหรูบวมเป่งขึ้นมาทันที มุมปากของนางถูกตีจนแตกปริ โลหิตสีแดงสดไหลออกจากมุมปากย้อยมาถึงปลายคาง หยดเลือดนั้นหยดลงบนเสื้อผ้าของที่เก่าคร่ำคร่าของนาง
จ้าวซือหลันผู้นี้มีนิสัยดูถูกดูแคลนบ่าวไพร่ชั้นต่ำเหล่านี้มาโดยตลอด อีกทั้งเสื้อผ้าที่อยู่บนกายของซินหรูนั้นมิใช่กระโปรงของนางกำนัลทั่วไปในวัง แต่เป็นเสื้อผ้าเก่าๆ ของตำหนักเย็น นางยิ่งกระทำการอย่างได้ใจ เห็นซินหรูถูกตีจนเป็นเช่นนั้นยังมิอาจทำให้ความขุ่นเคืองในใจของนางคลายลงได้ จึงยกเท้าขึ้นถีบหน้าผากของซินหรู ให้ศีรษะของนางชนเข้ากับเสาต้นหนึ่งในศาลาอย่างจัง
หน้าผากของซินหรูแตกในชั่วพริบตา เลือดไหลออกมาทันที
จ้าวซือหลันยังคงผรุสวาทด่าทออย่างชิงชัง “เจ้าสุนัขต่ำเช้านี้ทำให้สถานที่ของเปิ่นกงแปดเปื้อ
