น!”
เมื่อหลินชิงเวยเดินไปถึงข้างศาลา ทันทีที่เห็นซินหรูถูกตบตีอยู่ในศาลา ใบหน้าของนางไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ รอยยิ้มและแววตาขี้เล่นสูญสลายไปจากดวงตาทั้งคู่ กลายเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งเข้ามาแทนที่ นางยกเท้าขึ้นหมายจะก้าวเข้าไปทว่ากลับถูกนางกำนัลด้านนอกขวางเอาไว้
นางกำนัลในวังต่างสังเกตฐานะของนางกำนัลด้วยกันจากเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ เมื่อพบว่าหลินชิงเวยแต่งกายเช่นเดียวกับซินหรู สวมกระโปรงผ้าฝ้าย แน่นอนว่าฐานะก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าใดนัก
นางกำนัลกล่าวอย่างไม่เกรงใจ “ข้างในคือจ้าวกุ้ยเหริน เจ้าเป็นสิ่งของอะไรกัน เจ้าเข้าไปไม่ได้!”
“ข้าเป็นสิ่งของอะไร?” หลินชิงเวยหันกลับมายิ้มแต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา “ข้าเป็นพี่สาวของสุนัขต่ำช้า”
นางกำนัลตื่นตะลึง ต่อมานางถูกหลินชิงเวยปัดมือออก “หลีกไป!”
พวกนางยังคิดจะขัดขวาง แต่กลับพบว่าหลังมือที่ถูกหลินชิงเวยปัดออกนั้นเกิดอาการชาไปทั้งแถบ ต่อมาความรู้สึกชานั้นลุกลามมาทั้งแขนส่งผลให้แขนทั้งข้างหมดความรู้สึก นางกำนัลนางนั้นมองหลินชิงเวยด้วยความรู้สึกทั้งตื่นตระหนกทั้งโกรธแค้น ทว่ากลับจนปัญญาที่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองหลินชิงเวยเดินเข้าไปในศาลา
จ้าวซือหลันหันหน้ากลับไปมองทันทีที่มีคนบุกเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นหลินชิงเวย นางตกตะลึงในคราแรก ต่อมาจึงคลี่ยิ้มบางๆ “อุ๊ย นี่มิใช่พี่ชิงเวยหรือ? เจ้ามิใช่ทำผิดกฎของตำหนักในจึงถูกส่งเข้าไปอยู่ในตำหนักเย็นหรอกหรือ วันนี้ไฉน
