จึงออกมาได้? เจ้าคงมิได้แอบลักลอบออกมากระมัง?” นางมองหลินชิงเวยขึ้นๆ ลงๆ อย่างประเมินในที ดวงตานั้นเปี่ยมไปด้วยความดูแคลน
หลินชิงเวยมิได้เหลือบตามองนางแม้แต่แวบเดียว สายตาของนางตกลงบนร่างของซินหรู นางกำนัลนางนั้นเห็นนางเข้ามา ยังคิดจะตบลงไปบนใบหน้าของซินหรูอีก เพียงแต่ครั้งนี้กลับมิอาจตบลงไปดังใจคิด นางกำนัลนางนั้นถูกหลินชิงเวยยุดข้อมือเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นมองจึงปะทะเข้ากับดวงตาอันเย็นเยียบของหลินชิงเวย นางยังไม่ทันได้ตกใจหลินชิงเวยกลับหรี่ตาลงกล่าวว่า “ถูกต้อง ข้าออกมาแล้ว นางเป็นคนที่เจ้านึกอยากจะตีก็ตีได้หรือ ไม่ถามเสียบ้างว่าข้าเห็นด้วยหรือไม่”
นางกำนัลบิดข้อมือของตน จนใจที่แม้รูปร่างของหลินชิงเวยจะบอบบาง ทว่ามือของนางกลับมีเรี่ยวแรงมหาศาล
จ้าวซือหลันกล่าวขึ้นว่า “เจ้าพูดถึงคนต่ำช้าผู้นี้หรือ ศาลาหลังนี้เป็นสถานที่ที่เปิ่นกงมาเป็นประจำ วันนี้มาถึงกลับเห็นนางนั่งอยู่ในศาลา ไม่ดูเสียบ้างว่าตนเองมีฐานะอันใด ถึงกับกล้ามาทำให้สถานที่ของเปิ่นกงแปดเปื้อน เจ้าว่านางสมควรถูกตีหรือไม่? ต่อให้เปิ่นกงตีนางจนตาย นางก็สมควรตาย!” จากนั้นจึงยกยิ้มมุมปาก “อย่างไรเล่า หรือคนต่ำช้าผู้นี้เป็นคนของพี่ชิงเวย?”
ให้ตายสิ
