อเจิ้งอ๋องของข้า คนที่ท่านข้องแวะด้วยมีเพียงข้าคนเดียวหรือไร ภายในวังหลวงมีคนมากมายเช่นนี้ ขุนนางมากมายในราชสำนัก เหตุใดท่านไม่ไปถามพวกเขาเล่า? หรือเหตุใดท่านจึงไม่สงสัยตัวท่านเองบ้าง เป็นท่านที่ไปพบฮ่องเต้ ฮ่องเต้จึงประชวร ในเมื่อจินตนาการของท่านออกจะบรรเจิดเยี่ยงนี้ เหตุใดไม่คิดว่าเป็นตัวเองหรือไม่ที่เป็นผู้วางยาฮ่องเต้? เซ่อเจิ้งอ๋องวางยาพิษฮ่องเต้ ดูน่าเชื่อถือกว่าข้าซึ่งเป็นนางสนมที่ถูกทอดทิ้งวางยาพิษฮ่องเต้เป็นไหนๆ”
สีหน้าของเซียวเยี่ยนเต็มไปด้วยโทสะ เขาถูกคำพูดของหลินชิงเวยทำให้เดือดดาล เขาผลักหลินชิงเวยจนแนบชิดติดไปกับกำแพงแล้วกล่าวว่า “หากเจ้ายังพูดจาเหลวไหล อย่าคิดว่าเปิ่นหวางไม่กล้าทำอะไรเจ้า” เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวด้วยความรังเกียจว่า “วันนั้นเจ้าแตะต้องไหล่ของเปิ่นหวาง เจ้ายังกล้าพูดว่าเจ้าไม่ได้ทำ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินชิงเวยเจิดจ้าขึ้นอีกเท่าตัว “ข้าแตะต้องไหล่ของท่านอ๋อง เป็นเพราะข้าชมชอบท่านอ๋องที่มีรูปร่างสูงใหญ่ เช่นนี้ก็ไม่ได้หรือไร?”
“ฮ่องเต้ปวดท้องก่อนในขั้นแรก จากนั้นมีอาการตัวร้อนไม่ลด” ต่อมาเซียวเยี่ยนราวกับต้องการจะพูดอะไรอีก ทว่าข่มกลั้นเอาไว้
หลินชิงเวยกลับเอ่ยขึ้นว่า “อย่างไรเล่า ท่านอ๋องรู้ว่านั่นเกิดอะไรขึ้นหรือไร? หรือท่านอ๋องเคยมีประสบการณ์ด้วยตนเองมาก่อน?”
