ซินหรูยื่นมือออกไปรับ “นี่คืออะไรเจ้าคะ?” ไหนเลยจะคิดว่าสิ่งที่อยู่ในมือนั้นจะให้ความรู้สึกทั้งลื่นและเย็นมือ ซินหรูก้มหน้าลงมอง นางตื่นตระหนกเสียจนสั่นเทิ้ม “อ๊า…งู” ปฏิกิริยาโต้ตอบของนางก็คือสะบัดมืออย่างเอาเป็นเอาตาย เดิมทีงูตัวนั้นยังอยู่ในอารมณ์สุภาพนุ่มนวล ทว่าราวกับมันถูกทำให้โกรธขึ้งขึ้นมาเช่นกัน มันจึงใช้ร่างของมันตวัดกลับมาพันรัดแขนของซินหรู ไม่ว่านางจะสะบัดมืออย่างไรก็สลัดไม่หลุด
งูตัวนั้นจึงตอบแทนซินหรูด้วยกันกัดซินหรูครั้งหนึ่ง
เจ็บเหลือเกิน
ซินหรูเห็นปากแผลที่ถูกงูกัดมีเลือดสดๆ ไหลออกมา รู้สึกไร้สิ้นหนทางอย่างที่สุด ดวงตาพลันพร่ามัว “ข้าต้องพิษแล้ว…” จากนั้นดวงตานั้นปิดลงพร้อมกับหมดสติทันที
ทั้งหมดที่เกิดขึ้นราวกับเสมือนสายน้ำที่ไหลเอื่อยและเมฆที่คล้อยต่ำ หลินชิงเวยถึงกับอ้าปากค้าง นางกระพริบตาปริบๆ “ให้ตายเถอะ คงไม่ใช่กระมัง งูนี้ไม่มีพิษนี่นา”
ซินหรูถูกทำให้ตระหนกเสียจนหมดสติ รอกระทั่งนางได้สติคืนมา หลินชิงเวยยืนโบกมือไปมาอยู่ข้างหน้านางพร้อมกับกับงูในมือ นางเพียงแต่อ้าปากเพื่อหายใจเฮือกหนึ่งก็ถูกทำให้ตกใจจนหมดสติไปอีกครั้ง
ความกล้าหาญของมนุษย์ล้วนต้องถูกฝึกฝนออกมาทั้งสิ้น อย่างเช่นซินหรูซึ่งเป็นคนขี้กลัวก็ไม่ได้เป็นข้อยกเว้น นางถูกทำให้ตื่นตระหนกตกใจไปหลายต่อหลายครั้งจนมากพอแล้ว เมื่อต้องเผชิญกับงูที่หลินชิงเวยโยนเข้ามาในอ้อมกอดของตน นางจึงมีสติและความกล้าหาญจนไม่ห
