หลินชิงเวยพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “สถานที่แห่งนี้มิใช่สถานที่สำหรับกักขังผู้ทำความผิดรึ แน่นอนว่าข้าก็มีความผิดเช่นกัน”
“เช่นนั้นพี่สาวทำผิดด้วยเรื่องอันใดเจ้าคะ?” ซินหรูถามอึกอัก น้ำเสียงนั้นดูเปราะบางอยู่บ้าง “เป็นอย่างที่พวกนางพูดใช่หรือไม่…”
หลินชิงเวยกล่าว “ถูกต้อง เพราะพี่สาวแอบคบชู้สู่ชาย”
“ท่านถูกใส่ความใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้ารู้ว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่ถูกใส่ร้ายป้ายสีจึงต้องมาถูกขังที่นี่” ซินหรูถามอย่างไร้เดียงสาแต่ในขณะเดียวกันก็พอจะรู้เรื่องราวอะไรอยู่บ้าง
หลินชิงเวยยิ้มจนตาหยี นางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงชายหนุ่มในคืนนั้นจึงพูดด้วยสีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกผิดว่า “แน่นอนว่า…ไม่ใช่ถูกใส่ร้าย ข้าไปมาหาสู่กับบุรุษจริงๆ อีกทั้งบุรุษคนนั้นรูปร่างไม่เลวเลยทีเดียว” นางเลียริมฝีปากของตน ริมฝีปากอวบอิ่มของนางเมื่ออยู่ใต้แสงเทียนแล้วงดงามหาอันใดเปรียบ “รสชาติของเขาก็ไม่เลวอย่างยิ่งเช่นกัน”
ชั่วขณะนั้นบุรุษที่ยืนอยู่ข้างกำแพงของหน้าต่างอย่างไร้สุ้มเสียงนั้นหายใจเข้าลึก เขาก้มหน้าลงครึ่งๆ อาศัยแสงเพียงเล็กน้อยที่ลอดออกจากหน้าต่างกระดาษ ทำให้มองเห็นใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างของเขา ดวงตาทั้งคู่ที่หลุบลงเย็นชาประดุจหิมะ
เหตุใดจึงมีสตรีกล้าพูดจาไร้ยางอายเช่นนี้
หรือเดิมทีนางก็เป็นคนไร้ยางอายเช่นนี้อยู่แล้ว
ขณะที่บุรุษผู้นั้นกำลังเตรียมตัวจะจากไป พลันได้ยินเสียงของซินหรูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอับอายว
