่า “พี่สาว ท่านพูดจาเช่นนี้หากถูกผู้อื่นได้ยินเข้าจะต้องมีคนเข้าใจท่านผิดเป็นแน่เจ้าค่ะ…”
หลินชิงเวยกล่าว “นี่เป็นเรื่องปกติของร่างกายคนเรา บุรุษหรือสตรีล้วนเหมือนกัน ปฏิกิริยาตื่นเต้นนั้นเป็นปฏิกิริยาโดยพื้นฐานทางธรรมชาติ นี่ไม่ได้เป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้าอะไร รอให้เมื่อเจ้าได้เรียนรู้มากขึ้นย่อมจะกระจ่างแจ้งเอง มีความสัมพันธ์กับบุรุษแล้วก็คือมีแล้ว ร่วมหลับนอนไปแล้วก็คือร่วมหลับนอนไปแล้ว วิธีการเมื่อเริ่มต้นนั้นอาจจะแตกต่างกันไป แต่ระหว่างนั้นข้าได้ลิ้มรสและเสวยสุขไปแล้ว ไฉนยังต้องเสแสร้งแกล้งทำเป็นตนเองเป็นผู้เสียหายเล่า พูดออกไปแล้วจะมีใครจะเชื่อ?” ซินหรูมองนางด้วยสีหน้าปากอ้าตาค้าง หลินชิงเวยยกมือขึ้นดีดหน้าผากนางเบาๆ ครั้งหนึ่ง “เข้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า ข้าจะช่วยให้เจ้าออกกำลังกายเพื่อฟื้นฟูร่างกาย”
หลินชิงเวยดับเทียนไขภายในห้องแล้วหันกายเดินกลับห้องของตนเอง นางไม่จำเป็นต้องจุดตะเกียงก็สามารถเดินกลับไปนอนลงบนเตียงของตนเองได้อย่างคุ้นเคย
นางมองเพดานบนเตียงนอนอันมืดมิดอย่างเงียบๆ ผ่านไปอึดใจหนึ่งจึงทอดถอนใจออกมาเบาๆ ครั้งหนึ่ง
น่าเสียดาย
น่าเสียดายจริงๆ
คืนนั้นนางไม่อาจมองเห็นใบหน้าของบุรุษที่ทาบทับอยู่บนร่างของตนเองให้ชัดเจนได้ ยามราตรีทุกครั้งที่นางหลับตาลงเพื่อพยายามนึกถึงเค้าโครงรูปหน้าของเขา ภาพที่ปรากฎในสมองของตนหากไม่ใช่ความขาวโพลนก็กลายเป็นความมืดมิด
ห
